Η ανεργία έσβησε το χαμόγελο του Δημήτρη Βογιατζή

  • ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ ΤΟΝ «ΓΟΛΓΟΘΑ»
  • Ποτέ κανείς, όσο κοντά κι αν βρίσκεται στον άλλον, δεν θα μπορέσει να αναγνωρίσει και να σταματήσει την «ώρα μηδέν» για το μυαλό του. Αυτή η λεπτή ισορροπία μεταξύ λογικής και παραλόγου ράγισε βίαια το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων για το λαμπερό «παιδί της ράμπας», τον Δημήτρη Βογιατζή.
Με τη στολή του αερόπορου στη σειρά «Αέρινες σιωπές», το σίριαλ που γνώρισε στον πολύ κόσμο τον Δημήτρη Βογιατζή.

Με τη στολή του αερόπορου στη σειρά «Αέρινες σιωπές», το σίριαλ που γνώρισε στον πολύ κόσμο τον Δημήτρη Βογιατζή. 

Ο 42χρονος ηθοποιός, απομονωμένος στη συνοικία όπου μεγάλωσε στον Βόλο και αφού είχε χτυπήσει πολλά… κουδούνια για βοήθεια, αποφάσισε να δώσει τέλος σε ένα μαρτύριο που εντέχνως έκρυβε, ακόμα και από πολύ δικούς του ανθρώπους. Ο πόνος του τους προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερο πόνο, αλλά ήταν πια αργά. Η αυτοκτονία δι’ απαγχονισμού μέσα στο ίδιο του το σπίτι και μάλιστα Χριστούγεννα ήταν τιμωρία για εκείνον και για όλους. Δεν θέλησε ποτέ να εξηγήσει τι, πώς και γιατί… Δεν άφησε ούτε καν το αναμενόμενο μετά την αυτοκτονία σημείωμα. Ενα ακόμη περιστατικό στα 3.500 και πλέον καταγεγραμμένα λόγω της κρίσης, θα πει κανείς. Ορισμένοι επιμένουν ότι είναι εύκολη και πολύ βολική εξήγηση να αποδίδεται η αυτοχειρία στη μεγάλη ανεργία που χτύπησε τη νεολαία εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Τον τελευταίο καιρό ο 42χρονος ηθοποιός ζούσε απομονωμένος στη συνοικία όπου μεγάλωσε στον Βόλο.

Τον τελευταίο καιρό ο 42χρονος ηθοποιός ζούσε απομονωμένος στη συνοικία όπου μεγάλωσε στον Βόλο.

Κι όμως, όσο κοινότοπο κι αν είναι πια, ο Δημήτρης φαίνεται ότι αυτοκτόνησε γιατί δεν έβρισκε δουλειά και γιατί τα οικονομικά προβλήματα έγιναν βουνό και τον έθαψαν…

Ο τρόπος που χειρίζεται ο καθένας την ατέλειωτη πίκρα του και οι συνθήκες που τον οδηγούν στην απελπισία θα είναι πάντα ένα μυστικό που ο αυτόχειρας παίρνει μαζί του. Αυτό υποστηρίζουν οι φίλοι και συνάδελφοι του Δημήτρη Βογιατζή, που συγκλονίστηκαν από τον ξαφνικό χαμό του.

Το καλοκαίρι του 2011 o Δ. Βογιατζής (πρώτος στην πάνω σειρά) έπαιξε στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Αυτή ήταν και η τελευταία γνωστή δουλειά του Δημήτρη.

Το καλοκαίρι του 2011 o Δ. Βογιατζής (πρώτος στην πάνω σειρά) έπαιξε στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Αυτή ήταν και η τελευταία γνωστή δουλειά του Δημήτρη.

Κανείς δεν πίστευε ότι το «φωτεινό αυτό πλάσμα», όπως χαρακτηριστικά αποκαλεί τον Δημήτρη ο συμφοιτητής του στα χρόνια της αθωότητας Πασχάλης Τσαρούχας, θα περνούσε στην άλλη όχθη με αυτό τον τρόπο…

Ηταν άνοιξη του 1989 και ο 21χρονος τότε Πασχάλης γνωρίζει στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» τον 19χρονο φοιτητή Δημήτρη Βογιατζή: «Εγώ ήμουν δύο χρόνια μεγαλύτερος και τριτοετής. Ο Δημήτρης πρωτοετής, μαζί με τον Αιμίλιο Χειλάκη, τον Νίκο Ορφανό, την Μπέσυ Μάλφα και τον Γιώργο Ευγενικό.

Τα χρόνια της αθωότητας. Ο Δημήτρης Βογιατζής, πρωτοετής μαζί με τους συμφοιτητές του στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν».

Τα χρόνια της αθωότητας. Ο Δημήτρης Βογιατζής, πρωτοετής μαζί με τους συμφοιτητές του στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν».

Ορεξη για ζωή
Για όλους μας ήταν μια περίοδος γεμάτη αγνότητα και όνειρα. Τα παιδιά αυτής της τάξης είχαν όρεξη για ζωή και μάθηση. Ηθελαν να κάνουν πράγματα. Ηταν ένα σπουδαίο και λαμπερό έτος αυτό. Ο Δημήτρης υπήρξε ένα πολύ χαρούμενο, αυθόρμητο και αισιόδοξο παιδί, που ήθελε να παίζει… Ολη του η ζωή ήταν ένα παιχνίδι. Η συναναστροφή του με το περιβάλλον ήταν ένα παιχνίδι.

Δούλευα πολλές ώρες τότε στο θέατρο και δεν αναπτύξαμε πολύ στενές σχέσεις, αλλά η γνωριμία μας ήταν συνάντηση ουσίας.

Η δουλειά μας άλλωστε είναι ένα περίεργο επάγγελμα. Τη μια στιγμή μάς φέρνει πάρα πολύ κοντά και την άλλη μας απομακρύνει. Κάθε σεζόν φτιάχνεις μια νέα οικογένεια. Αυτό δεν σε κάνει αναγκαστικά να ξεχνάς τους άλλους – απόδειξη ότι με τον Δημήτρη πάντοτε είχαμε μια σχέση εμπιστοσύνης, όσος καιρός κι αν πέρασε.

Μπορεί, για παράδειγμα, να τρακαριζόμαστε με τα μηχανάκια στον δρόμο τυχαία και να τα λέγαμε, αλλά έβγαινε πάντα αυτή η αληθινή και ειλικρινής χαρά όταν βλεπόμασταν. Ηταν ένα πλάσμα φωτεινό.

Οταν πρόπερσι μου είπε ο Γιώργος Αρμένης ότι θα συνεργαστούμε με τον Δημήτρη στο θεατρικό ”Ανθρωπος, κτήνος και αρετή”, ενθουσιάστηκα. Δυστυχώς όμως δεν ευοδώθηκε η συνεργασία. Την τελευταία φορά που είδα τον Δημήτρη από κοντά, τον χειμώνα του 2009-2010, ήταν πολύ καλά. Εκτοτε μιλούσαμε μόνο τηλεφωνικά.

Πάντα με τους ανθρώπους διατηρούμε την εντύπωση ότι έχουμε χρόνο άπλετο μαζί τους. Είτε πρόκειται για φίλους είτε για συγγενείς. Ομως ο χρόνος δεν είναι ατελείωτος κι αυτό το καταλαβαίνεις όταν φύγουν».

Οι «Αέρινες σιωπές», το σίριαλ που γνώρισε στον πολύ κόσμο τον Δημήτρη Βογιατζή, παιζόταν σε επανάληψη, ακόμη και το βράδυ που έκλεισαν για πάντα τα μάτια του.

Ποιος ξέρει αν συνέτειναν στο ξεχείλισμα της πίκρας του και σε ποιον βαθμό αυτές οι αλλοτινές ευτυχισμένες στιγμές, που τα κορίτσια έκαναν ουρά για τα αυτόγραφα και που στον δρόμο τα συγχαρητήρια των αγνώστων εναλλάσσονταν. Αέρινη ήταν και η σιωπή του ηθοποιού, λίγο πριν από το τέλος.

Μάριος Αθανασίου
Ηταν πολύ προσγειωμένος, συνετός και με κουλτούρα

Ο συνάδελφός του στη σειρά «Aέρινες σιωπές» και φίλος του, ηθοποιός Μάριος Αθανασίου, μας λέει χαρακτηριστικά: «Είναι περίεργη η αίσθηση του να μιλάει κάποιος γι’ αυτούς που έχουν φύγει. Αλλά ο Δημήτρης ήταν ένας ωραίος άνθρωπος. Γνωριστήκαμε το 2003, στη διάρκεια των γυρισμάτων του σίριαλ. Εγώ θυμάμαι ένα παιδί πολύ προσγειωμένο και συνειδητοποιημένο για αυτό που κάνει. Συνετό και με κουλτούρα. Δεν μου είχε δώσει την εντύπωση ότι κατατρύχεται από κατάθλιψη ή οτιδήποτε άλλο. Οπως δεν πιστεύω ότι για να φτάσει ένας άνθρωπος στην αυτοκτονία αρκεί από μόνη της η ανεργία ή μόνο τα οικονομικά προβλήματα. Θεωρώ ότι συντρέχουν κι άλλοι λόγοι. Σε αυτήν τη δίνη που ζούμε, είναι δεδομένο ότι πιεζόμαστε πολύ και μην ξεχνάμε ότι χάνονται κάθε μέρα οι αξίες και το επίπεδο ζωής. Ζήσαμε τρία χρόνια εξαιρετικά δύσκολα, και συνεχίζουμε. Και σε ποιον δεν έχουν κλείσει πόρτες… Το πιο εύκολο πράγμα νομίζω ότι είναι να συνδέσεις την κρίση με αυτό. Φυσικά και η ανεργία είναι σημαντικός λόγος, αλλά κατά τη γνώμη μου πρέπει να έχουν συσσωρευτεί και άλλες απογοητεύσεις για να γυρίσει το μυαλό». Η τραγική σύμπτωση είναι ότι η αυτοκτονία του Δημήτρη Βογιατζή ακολουθεί εκείνη της ηθοποιού Ελευθερίας Βιδάκη, που επίσης πρωταγωνιστούσε στο σίριαλ, και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον 4ο όροφο της πολυκατοικίας όπου ζούσε, χτυπημένη από την επιλόχεια κατάθλιψη, το 2004.

Η κρίση «έπνιξε» τους ηθοποιούς
Χωρίς δουλειά το 90%

Η αυτοκτονία του ηθοποιού, που δέσμευσε μόλις λίγες σειρές στον Τύπο, ανακινεί και πάλι τη συζήτηση για τα «πέτρινα χρόνια» που ζουν χιλιάδες ηθοποιοί της γενιάς του Βογιατζή, μετά το σχεδόν μόνιμο εδώ και τρία χρόνια πάγωμα των σίριαλ στην τηλεόραση. Αυτή έδωσε δουλειά και ανέδειξε τους περισσότερους από αυτούς, κι αυτή τους έπνιξε…

Η ανεργία στον χώρο των ηθοποιών λέγεται ότι αγγίζει το 90%. Σχεδόν κανείς δεν εργάζεται ή έχουν αλλάξει εργασία… Ο Μάριος Αθανασίου, παρότι κάνει γυρίσματα για μια κωμωδία που θα βγει τον Φεβρουάριο, έχει ανοίξει και το εστιατόριο «Ασπρο πιάτο» στη Νέα Σμύρνη, γιατί αλλιώς δεν βγαίνει πέρα, όπως μας λέει ο ίδιος, ενώ ο Πασχάλης Τσαρούχας δημιούργησε την εκδοτική «Καρουζέλ» για να μπορεί να τυπώνει τα βιβλία που γράφει για τα παιδιά.

«Η κρίση οπωσδήποτε συνέτεινε και στο συμβάν με τον Δημήτρη» λέει ο Πασχάλης Τσαρούχας. «Το να είμαστε καλά επαγγελματικά κρύβει ή καλύτερα καλύπτει πράγματα. Εάν χάσεις τη δουλειά σου δυσκολεύουν οι καταστάσεις, και μπορεί να μην είναι κανείς έτοιμος για τέτοια αλλαγή στη ζωή του.

Αυτό που ξέρω εγώ γενικότερα είναι ότι άνθρωποι που έχουν γνωρίσει και το πάνω και το κάτω, που στη δική μας δουλειά είναι πολύ έντονο, πρέπει να είναι τέρατα ψυχικής ισορροπίας για να μπορούν να το αντέξουν.

Φυσιολογική εξέλιξη
Να έχουν τρομακτικές ισορροπίες και να είναι σε θέση και την επιτυχία και την αποτυχία να τις διαβάζουν ως μια φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Στον χώρο μας το κάτω σε σκοτώνει και το πάνω σε αποθεώνει. Το πρόβλημα όμως σήμερα δεν είναι ότι δεν υπάρχει δουλειά, αλλά ότι δεν υπάρχει η δουλειά μας…

Το επάγγελμά μας δεν υπάρχει. Μια σειρά ανθρώπων ζούσαν από την τηλεόραση. Το να κάνεις θέατρο είναι το αποκορύφωμα της δουλειάς μας, αλλά από την άλλη δεν είναι αυτό που σου εξασφαλίζει την επιβίωση.

Η κρίση στον χώρο μας μετρά όχι τρία αλλά πέντε χρόνια. Το 2004 παιζόντουσαν 60 και 70 σειρές την εβδομάδα. Για σκεφθείτε όλους αυτούς τους ηθοποιούς που έπαιζαν σε αυτές, που πληρωνόντουσαν και βάσισαν τη ζωή τους σε αυτό… Για βάλε αυτούς που έχουν δημιουργήσει υποχρεώσεις, όχι ασύδοτες, νοικοκυρεμένες.

Για φαντάσου ξαφνικά να τα χάσεις όλα. Να έχεις υποχρεώσεις που δεν μπορείς να εξυπηρετήσεις».

«Ανοιξε πολύ το επάγγελμά μας τα προηγούμενα χρόνια. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ηθοποιών δούλευε στην τηλεόραση. Δημιουργήθηκαν προσδοκίες κι αυτό το οικοδόμημα ήταν βέβαιο ότι θα κατέρρεε, ανεξάρτητα και από την οικονομική κρίση.

Η δουλειά μας έχασε την ταυτότητά της, ενώ την ίδια στιγμή οι σχολές συνεχίζουν να βγάζουν δεκάδες ηθοποιών, τώρα πια μοιραία στην ανεργία» συμπληρώνει ο Μάριος Αθανασίου.

ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ, ΕΘΝΟΣ, 4/1/2013

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s