Ο Τύπος για τον Λεωνίδα: “Η πιο χαρισματική μεταπολιτευτική πολιτική προσωπικότητα της αριστεράς”

Ζαγάρας Κ.
Η ΑΥΓΗ: 04/09/2011

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΓΑΡΑΣ

Στη χαρισματική προσωπικότητα του Λεωνίδα Κύρκου και την πλούσια πολιτική και αγωνιστική διαδρομή του αναφέρθηκαν με εκτενή αφιερώματα οι εφημερίδες, τα σάιτ και οι τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας. Ενδεικτικά παραθέτουμε ορισμένα σημεία από άρθρα που γράφτηκαν στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

“Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν η χαρισματικότερη μεταπολιτευτική πολιτική προσωπικότητα της αριστεράς, παρότι τυπικά ‘έχασε’ πολλές κρίσιμες ‘πολιτικές μάχες’. Ίσως όμως και γι’ αυτό. Επειδή έβλεπε μακριά…”, έγραψε στο Έθνος ο Π. Παναγιώτου. Ταυτόχρονα υπογράμμισε πως “μπορεί να ‘έχασε’ σε επίπεδο τακτικής το ρεύμα σκέψης και πολιτικής όπου ηγήθηκε ο Λεωνίδας Κύρκος, στη μεταπολίτευση, με τρέχοντα πολιτικά κριτήρια. Όμως οι ιδέες του επηρέασαν θετικά όλο το πολιτικό σύστημα. Όχι, όμως, μόνο αυτό: στον ευρύτερο χρόνο αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο η αξία τους. Σήμερα, μάλιστα, που βιώνουμε μια επώδυνη ήττα του μεταπολιτευτικού κύκλου, πολλές από τις σκέψεις του Λεωνίδα είναι επίκαιρες”.

Ο Στ. Κούλογλου στο lifo.gr έγραψε πως “ήταν ο άνθρωπος που ήξερε ν’ ακούει και ήθελε να μαθαίνει καινούργια πράγματα”. Επίσης ανέφερε για τον Λεωνίδα ότι “όπου δεν ήξερε κάτι καλά, δεν μιλούσε. Ήταν το ακριβώς αντίθετο του ξερόλα που συναντάμε συχνά, ακόμη και σε μεγάλες προσωπικότητες. Αυτή η ανθρώπινη διάσταση εξηγεί και ένα άλλο χαρακτηριστικό του αξέχαστου Λεωνίδα. Την ικανότητά του να παραδέχεται τα λάθη του και να κάνει αυτοκριτική”.

Η Ξένια Κουναλάκη σημείωσε στην “Καθημερινή”, ότι υπήρξε “συνοδοιπόρος στις ζωές μας, στις απώλειες και τις χαρές, ο Λεωνίδας έδινε νόημα στην τόσο τετριμμένη προσφώνηση ‘σύντροφος'”. Επίσης ανέφερε πως “τα σημερινά νέα παιδιά βρίζουν διαρκώς τους πολιτικούς. ‘Όλοι είναι ίδιοι, όλοι τα παίρνουν, κανείς δεν ασχολείται με την πολιτική από αυταπάρνηση’. Όσο υπήρχε ο Λεωνίδας υπήρχε αντίλογος σε όλα αυτά. Τώρα απλώνεται η αμηχανία”.

Ο Αλ. Παπαχελάς στην “Καθημερινή”, έγραψε πως “ο Λεωνίδας Κύρκος σφράγισε δύο γενιές με το ανοιχτό του μυαλό, την ευπρέπειά του και την αίσθηση ευθύνης απέναντι στη χώρα, που τον έκανε πολλές φορές να βάλει στην άκρη τα κομματικά του συμφέροντα. Η ακτινοβολία του δεν μετρήθηκε ποτέ με ψήφους και όπως συχνά έλεγε και ο ίδιος με το αυτοσαρκαστικό του στυλ ‘αχ βρε παιδάκι μου, να ήταν αυτή η ακτινοβολία που τη λες και εσύ πραγματική δύναμη’. Το φιλοευρωπαϊκό και μετριοπαθές στυλ του δεν μπόρεσε να σταθεί όρθιο σε μια περίοδο όπου οι άνεμοι του λαϊκισμού και της ακραίας ρητορείας του Ανδρέα θέριζαν κάθε τι που αντιστεκόταν”.

Η Ελ. Μπίστικα έγραψε στην “Καθημερινή” για τον Λ. Κύρκο και τον Λ. Καλλέργη πως “στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τότε που οι πολιτικοί μπορούσαν ακόμη να τρέφουν οράματα και ελπίδες και να μεταδίδουν μηνύματα στήριξης της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού, οι δύο αυτοί άνδρες, χάραξαν με τους αγώνες τους και τις δοκιμασίες μέσα από δίκες, φυλακίσεις, εξορίες, κοινούς δρόμους – ο Κύρκος για την αριστερά, ο Καλλέργης για το ΚΚΕ. Χάρις στο ήθος, στη μόρφωση, στην ανιδιοτέλεια των αγώνων τους κέρδισαν τον σεβασμό και των πολιτικών τους αντιπάλων”.

Ο Γιάννης Βούλγαρης γράφοντας στα “Νέα” για τον Λεωνίδα Κύρκο, ανέφερε πως “συμβόλισε την κριτική αυτογνωσία της μετεμφυλιακής Ελλάδας και τη χαμένη ευκαιρία της Μεταπολίτευσης”. Παράλληλα σημείωσε πως “στοχάστηκε την πολιτική, ως παρόν στο οποίο συναντώνται η Ιστορία της πατρίδας με τις γενικές τάσεις που ωθούν τον κόσμο στο μέλλον. Αντίστοιχη η προσωπική του ζωή, λιτή, σεμνή και πνευματική”.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης ανέφερε στα “Νέα” πως “ο Λεωνίδας Κύρκος δεν ήταν μόνο ένας οραματιστής ανανεωτής της αριστεράς, ένα ανοιχτό και αδογμάτιστο πολιτικό μυαλό. Ήταν επίσης βαθύτατα συνειδητοποιημένος Ευρωπαίος. Πίστευε στην ιδέα της Ευρώπης, στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ως προϋπόθεση για τη δημοκρατία και τον σοσιαλισμό στη Γηραιά Ήπειρο”.

Ο Γ. Καλογήρου έγραψε επίσης στα “Νέα” ότι: «κληρονομιά» μας από τον Λεωνίδα είχε στο επίκεντρό της τη λειτουργία της Δημοκρατίας, τους κανόνες και τα όρια του κομματικού ανταγωνισμού, την αυτονομία των κοινωνικών οργανώσεων και κινημάτων, το ύφος και το ήθος του δημόσιου βίου και του δημόσιου διαλόγου, τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και στον κόσμο κόντρα στις θεωρίες του απομονωτισμού.

Ο Γ. Παπαχρήστου επίσης στα “Νέα” έγραψε πως “πάλεψε να ενώσει την αριστερά, να της δώσει κυβερνητικές προοπτικές, να τη βγάλει από τη μιζέρια”.

Ο Στ. Θεοδωράκης στο protagon.gr έγραψε πως “στο διαμέρισμά του στα Εξάρχεια στην οδό Καλλιδρομίου -αγορασμένο με δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων- νόμιζες ότι μένει ένας φτωχός διανοούμενος και όχι ένας πολιτικός”, για να συμπληρώσει πως “στην τελευταία μας συνάντηση του θυμίζω τα προφητικά του λόγια αλλά αυτός αντί να υπερηφανευτεί κουνάει το κεφάλι του απογοητευμένος. ‘Θα σωθούμε;’ τον ρωτώ σαν σχολιαρόπαιδο. ‘Αν βρεθεί ένα νέο εθνικό όραμα, μπορεί. Τα μνημόνια από μόνα τους δεν σε σώζουν. Χρειάζεται να σηκωθεί το Έθνος. Αλλά ποιος θα το σηκώσει;'”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s