Οι δύο φίλοι που « πρόδωσαν» τον Γιώργο

  • Ο άλλοτε στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού κ. Ν. Κοτζιάς και ο πρώην ακραιφνής παπανδρεϊκός (και προσφάτως διαγραφείς) κ. Παπαχρήστος πέρασαν στην πλευρά των αντιμνημονιακών δυνάμεων

ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ | Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

ΥΠΟ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ μουσικής των 70s, και όχι μόνον, ο άλλοτε στενός συνεργάτης και σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου κ. Ν. Κοτζιάς γιόρτασε την περασμένη Δευτέρα το βράδυ τα 60ά γενέθλιά του στο εστιατόριο «Κεντρικόν», το οποίο μετατράπηκε ειδικά για το γεγονός αυτό σε… ντίσκο με έντονα φωτορρυθμικά, αρκετά ντεσιμπέλ και άφθονα ποτά. Από αυτή τη σημαδιακή προσωπική στιγμή τού άλλοτε «θεωρητικού» του ΚΚΕ και κατοπινού προέδρου του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών (ΙΣΤΑΜΕ)- Ανδρέας Παπανδρέου δεν έλειπε ο επιστήθιος φίλος και σύντροφός του από τα παλιά κ. Ευ. Παπαχρήστος, προσφάτως διαγραφείς από την ΚΟ του ΠαΣοΚ εξαιτίας της καταψήφισης του πολυνομοσχεδίου της κυβέρνησης για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και στους μισθούς, στις ΔΕΚΟ κτλ. Η κοινή πολιτική μοίρα των δύο ανδρών, οι οποίοι από την αντιδικτατορική ΚΝΕ και το μεταπολιτευτικό ΚΚΕ βρέθηκαν στο πλευρό του προέδρου του ΠαΣοΚ συγκροτώντας σε κρίσιμες στιγμές της πορείας του προς την ηγεσία του κόμματος και την πρωθυπουργία ένα δίδυμο ακραιφνών «παπανδρεϊκών», τους έχει τοποθετήσει στην αντίπερα όχθη των αντιμνημονιακών δυνάμεων να ασκούν ανελέητη κριτική σε επιλογές και χειρισμούς της κυβέρνησης.

Παρά το γεγονός ότι οι κκ. Κοτζιάς και Παπαχρήστος έχουν απολέσει σε πολιτικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο κάθε δυνατότητα επιρροής και πρόσβασης προς τον κ. Παπανδρέου, συνεχίζουν να αποτελούν ένα ιδιότυπο «σημείο αναφοράς» για κάποιους εντός ΠαΣοΚ. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι την αρχική έκπληξη πολλών βουλευτών για την πρόσφατη κίνηση του άλλοτε «πραιτωριανού» του κ. Παπανδρέου, κ. Παπαχρήστου, να διαφοροποιηθεί από την κομματική «γραμμή» ακολούθησε η σιωπηρή αν όχι επιβράβευσή του, τουλάχιστον έκφραση συμπάθειας και συντροφικής αλληλεγγύης προς το πρόσωπό του. Πολλοί είναι οι κυβερνητικοί βουλευτές που του σφίγγουν με νόημα το χέρι όταν τον συναντούν στους διαδρόμους της Βουλής, λέγοντάς του έναν καλό λόγο. Η αλήθεια είναι ότι για πολλούς, ακόμη και για εκείνους που διαφωνούν με τις απόψεις του, ο διαγραφείς βουλευτής «παραμένει ΠαΣοΚ». Οπως έλεγε μάλιστα κορυφαίος κοινοβουλευτικός παράγων, «η θέση του είναι στο ΠαΣοΚ και γρήγορα…». Αποδίδουν δε την απόφασή του στον «συναισθηματισμό» του, ενώ αρκετοί θυμούνται πως «όταν ο Γιώργος μετρούσε τους φίλους του μετά την εκλογική ήττα του 2007, ο Παπαχρήστος και ο Κοτζιάς ήταν δίπλα του έτοιμοι για όλα».

  • Τα «πρωτοπαλίκαρα» του Γιώργου

Ως «πρωτοπαλίκαρα» του κ. Παπανδρέου δούλεψαν σκληρά στην κούρσα για τη διεκδίκηση της αρχηγίας του κόμματος ανάμεσα στον ίδιο και στον κ. Ευ. Βενιζέλο, με τον κ. Κοτζιά να «ανταμείβεται» αργότερα αναλαμβάνοντας την προεδρία του ΙΣΤΑΜΕ, του think tank του ΠαΣοΚ, από το οποίο παραιτήθηκε πέρυσι και αφού είχε αποκλείσει κάθε κυβερνητική εμπλοκή του. Στο Μέγαρο Μαξίμου ωστόσο γνωρίζουν ότι δεν είναι συναισθηματικοί οι λόγοι της στάσης που επέλεξε ο κ. Παπαχρήστος, αλλά αμιγώς πολιτικοί, συμπλέοντας και αυτή τη φορά με τις θέσεις του στενού του φίλου κ. Κοτζιά (που ήταν ενήμερος, προφανώς, για την απόφασή του να καταψηφίσει, όπως πιστεύουν όσοι γνωρίζουν τη στενή σχέση τους), ο οποίος αρθρογραφεί συστηματικά βάλλοντας κατά των «μνημόνιων υπουργών», κατακεραυνώνοντας τις επιλογές του οικονομικού επιτελείου και εγκαλώντας την κυβέρνηση ότι «διαπραγματεύεται με τα χέρια κάτω».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι απόψεις του κ. Παπαχρήστου, ο οποίος είχε φροντίσει να τις καταστήσει σαφείς προς τον κ. Παπανδρέου εδώ και καιρό. Οταν ετέθη το περασμένο καλοκαίρι θέμα πώλησης της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη, σε σύσκεψη ηπειρωτών βουλευτών υπό τον Πρωθυπουργό, ο νυν ανεξάρτητος βουλευτής Πρεβέζης τού είχε πει: «Πρόεδρε, ξέρεις ότι διαφωνώ με το μνημόνιο, αλλά το ψήφισα για να σου δώσω χρόνο. Αν πουληθεί η Δωδώνη, ακόμα και αν επιβάλεις κομματική πειθαρχία, εγώ θα καταψηφίσω».

Στην κρίσιμη συνεδρίαση του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας του ΠαΣοΚ λίγο πριν από την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για τα εργασιακά είχε καλέσει τον παριστάμενο υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου : «Να δεσμευθείς τώρα ότι θα πάρεις πίσω την τροπολογία που έλεγε ότι η Βουλή απλώς θα ενημερώνεται για κάθε επικαιροποίηση του μνημονίου και όχι ότι θα κυρώνεται από αυτήν». Ο υπουργός απαντώντας τότε τόσο στον ίδιο όσο και σε άλλους βουλευτές που έθεσαν το θέμα τούς είχε ρωτήσει «αν είναι σίγουροι ότι θέλουν κάθε τρεις μήνες να περνά από τη Βουλή η επικαιροποίηση του μνημονίου», υπενθυμίζοντάς τους ότι εκείνοι το είχαν ψηφίσει, εξουσιοδοτώντας τον ίδιο για τα περαιτέρω. Η επισήμανση αυτή έκανε έξαλλο τον κ. Παπαχρήστο, ο οποίος έβγαινε κάθε λίγο από την αίθουσα για να καπνίσει- τα άφιλτρα «Καρέλια Αγρινίου» είναι ένα από τα πάθη του, μαζί με τα μαθηματικά, τα οικονομικά, αλλά και το Ιnternet-, ενώ για πολλούς θεωρείται ότι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής του, με τα γνωστά επακόλουθα.

  • ΕΥ. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ

Ο κ.Παπαχρήστος γεννήθηκε το 1955. Είναι γιος του γιατρού Καλλίμαχου Παπαχρήστου, βουλευτή του ΠαΣοΚ της περιόδου 1977-1981. Στα μαθητικά του χρόνια συνελήφθη και καταδικάστηκε σε εξαετή φυλάκιση. Υπήρξε ο νεότερος πολιτικός κρατούμενος, σε ηλικία μόλις 18 ετών, ενώ αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1974 με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Εssex της Μ. Βρετανίας και στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας. Αποχώρησε και εκείνος από το ΚΚΕ το 1989 διαφωνώντας με τη συγκυβέρνηση και από το 1999 ήταν συνεργάτης του ΥΠΕΞ και του κ. Παπανδρέου.

  • «Γεια σου, ρε Βαγγέλη!»

Ο κ. Παπαχρήστος δεν φαίνεται διατεθειμένος να ακολουθήσει τους άλλους δύο ανεξάρτητους βουλευτές κκ. Ι. Δημαρά και Β. Οικονόμου, διατηρώντας πάντοτε την πολύ καλή σχέση του με την τέταρτη διαγραφείσα κυρία Σοφία Σακοράφα. Ο ίδιος κρατά κλειστά τα χαρτιά του, ενώ όπως εκτιμούν συνομιλητές του πιο πιθανόν είναι να τραβήξει «τη δική του περπατησιά», παραμένοντας «εντός, εκτός και επί τα αυτά» σε ό,τι αφορά το ΠαΣοΚ, εμμένοντας στις αντιμνημονιακές απόψεις του και ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση. Σε όσους τον ρωτούν σχετικά απαντά με νόημα: «Εγώ ένας απλός βουλευτής της επαρχίας είμαι που λέει την άποψή του». Γίνεται μάλιστα έξαλλος με όσους του προσάπτουν ότι διαφώνησε επειδή δεν υπουργοποιήθηκε, προκρίνοντας την αντίθεσή του με το μνημόνιο και την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική.

«Γεια σου, ρε Βαγγέλη! Να είσαι πάντα καλά!» του είπε σφίγγοντάς του «αγωνιστικά» το χέρι υφυπουργός της κυβέρνησης προσερχόμενος στο πάρτι γενεθλίων του κ. Κοτζιά. Οι παριστάμενοι ήταν πολλοί και ενδιαφέροντες. Μεταξύ αυτών ο υπουργός Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκης, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρ. Παπουτσής, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπ. Παπασπύρος, ο πρώην υπουργός κ. Στ. Τζουμάκας, ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρας, ο πρώην υπουργός κ. Ι.Δραγασάκης κ.ά.

  • Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ

Ο κ. Ν. Κοτζιάς με τον κ. Παπανδρέου σε καλύτερες στιγμές, όταν τα σύννεφα του μνημονίου δεν σκίαζαν τις σχέσεις τους

Ο κ. Κοτζιάς γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά και Πολιτική Φιλοσοφία στην Αθήνα και στο Giessen της Γερμανίας. Υπήρξε μέλος της μαθητικής οργάνωσης της Νεολαίας Λαμπράκη από το 1965 και ιδρυτικό μέλος της ΚΝΕ, ενώ καταδικάστηκε δις από στρατοδικείο στη διάρκεια της χούντας. Εγινε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπήρξε υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής στην οποία θήτευσε και ο κ. Παπαχρήστος.Το 1989 αποχώρησε από το ΚΚΕ διαφωνώντας με τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη. Το 1993 μπήκε με διαγωνισμό στο ΥΠΕΞ ως εμπειρογνώμων και το 1996 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον κ. Παπανδρέου.

Advertisements

Ο Στιβ Τζομπς «πρόσωπο της χρονιάς» σύμφωνα με τους Financial Times

Έκανε πάλι το θαύμα του
Στο αφεντικό της Apple απονέμει φέτος τον τίτλο του «προσώπου της χρονιάς» η βρετανική οικονομική εφημερίδα Financial Times. 

Όταν ο Στιβ Τζομπς παρουσίασε την ταμπλέτα iPad τον Ιανουάριο στο Σαν Φρανσίσκο, «σφράγισε με την παρουσία του την πιο αξιοθαύμαστη επιστροφή στη σύγχρονη επιχειρηματική ιστορία» γράφουν οι δύο συντάκτες του άρθρου, ο Ρίτσαρντ Ουότερς και ο Τζόζεφ Μεν. 

Αναφέρονται στην απουσία του Τζομπς από τα ηνία της Apple για το μεγαλύτερο μέρος του 2009, λόγω αδιευκρίνιστου προβλήματος υγείας που οδήγησε σε μεταμόσχευση ήπατος.

Μετά την επιστροφή του στην εταιρεία το Σεπτέμβριο του 2009, ο φήμες οργίασαν για τη νέα συσκευή που είχε στα σκαριά. «Ένας υπολογιστής αφής χωρίς πληκτρολόγιο, θα μπορούσε να επισκιάσει ακόμα και την απήχηση του iPod, που παρουσιάστηκε το 2001, και του iPhone, το  2007».

Χάρη και στη μεγάλη επιτυχία του iPad, η Apple ξεπέρασε τη Microsoft σε οικονομικά μεγέθη και έγινε το Μάιο του 2010 η δεύτερη μεγαλύτερη αμερικανική εταιρεία.

Οι Financial Times αναφέρονται και στο χάρισμα του Τζομπς να συνεπαίρνει το κοινό στις παρουσιάσεις του, μια ικανότητα που έχει μείνει πλέον γνωστή ως το «πεδίο παραμόρφωσης της πραγματικότητας» που δημιουργεί γύρω του ο επιχειρηματίας.

Το άρθρο επισημαίνει πάντως ότι οι επιχειρηματικές τακτικές του Τζομπς και της εταιρείας του φαίνετια να έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και να στοχεύουν πλέον στις μάζες.

«Η λέξη συμβιβασμός ακούγεται υπερβολική, ωστόσο μια νέα αίσθηση σκοπιμότητας ανακλά τη θέση της Apple στον κόσμο. Τα iPad πωλούνται σήμερα σε καταστήματα μαζικών πωλήσεων -έναν ολόκληρο κόσμο μακριά από το ανεβασμένο στιλ των μαγαζιών της ίδιας της Apple».

Νωρίτερα φέτος το Δεκέμβριο, o δικτυακός τόπος MarketWatch ανακήρυξε τον Στιβ Τζομπς «διευθύνοντα σύμβουλο της δεκαετίας», τίτλος που του είχε δοθεί το 2009 και από το Fortune.

10 πρωταγωνιστές για 12 μήνες

Τα πρόσωπα «γράφουν» την Ιστορία. Αλλά αυτή έχει βαθύτερους μηχανισμούς και χίλια τρικ για να μπερδεύει όσους πάνε να την ξεμπερδέψουν με απλοϊκές αντιλήψεις. Προσωποκεντρική, βέβαια, παραμένει η πρώτη εντύπωση: ο ποταμός των διαρροών στο WikiLeaks «είναι» ο ορκισμένος και ολίγον επηρμένος Τζούλιαν Ασάνζ,για πολλούς ο άνθρωπος της χρονιάς. Η γερασμένη Κούβα «είναι» ο ανανήψας Φιντέλ Κάστρο. Και η υπερσυντηρητική Αμερική «είναι» η Σάρα Πέιλιν. Τους τελευταίους 12 μήνες το μαγγανοπήγαδο της διεθνούς επικαιρότητας έβγαλε στην επιφάνεια εκατοντάδες πρωταγωνιστές. Εμείς διαλέξαμε τους δέκα. Αυθαίρετα-όσο αυθαίρετη είναι και η εντύπωση ότι την Ιστορία τη γράφουν είτε μόνον τα πρόσωπα είτε μόνον οι «βαθύτεροι μηχανισμοί».

Αούνγκ Σαν Σούου Κίι: Επέζησε ακούγοντας Μπαχ και ακολουθώντας τον δρόμο του Γκάντι

  • σύμβολο δημοκρατίας

ΣΠΥΡΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ | Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Η απελευθέρωσή της στις 13 του περασμένου Νοεμβρίου ήταν μια ημέρα χαράς για όλον τον κόσμο. Υστερα από 21 χρόνια- από τα οποία τα 15 σε περιορισμό- η Αούνγκ Σαν Σούου Κίι είναι και πάλι ελεύθερη σε μια χώρα όπου οι έννοιες «ελευθερία» και «πολιτικά δικαιώματα» αποτελούν κενό γράμμα. Σύμβολο ελπίδας για τους συμπατριώτες της, η τιμηθείσα με βραβείο Νομπέλ για την Ειρήνη πολιτικός από τη Μιανμάρ (όπως λέγεται σήμερα η Βιρμανία) αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τι σημαίνει η ισχύς των αδυνάμων.

Εγκλωβισμένη στο σπίτι της όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει με τα παιδιά και τα εγγόνια της και έχοντας για συντροφιά της τα βιβλία της και τις σονάτες του Μπαχ, η κυρία Σούου Κίι θα μπορούσε να καταλήξει μια γραφική φιγούρα, ένας εκπρόσωπος της κατηγορίας εκείνης των ανθρώπων που αρνούνται να συμβιβαστούν με τις εξελίξεις. Και όμως αυτή η λεπτεπίλεπτη 65χρονη γυναίκα κράτησε στις αδύνατες πλάτες της το βάρος ενός ολόκληρου λαού που δεν έχει γνωρίσει ποτέ τι σημαίνει δημοκρατία και ζητάει περισσότερες πολιτικές ελευθερίες.

Γεννημένη το 1945, λίγα χρόνια πριν από την ανεξαρτησία της Βιρμανίας, η κόρη του στρατηγού Αούνγκ Σαν, του ήρωα ο οποίος διαπραγματεύτηκε με τους Εγγλέζους τους όρους της ανεξαρτησίας και δολοφονήθηκε λίγο μετά από τους αντιπάλους του, έχει την πολιτική στο αίμα της. Ακολούθησε τη μητέρα της όταν έγινε πρεσβευτής στην Ινδία, σπούδασε στην Οξφόρδη, παντρεύτηκε έναν βρετανό πανεπιστημιακό και έκανε μαζί του δύο αγόρια. Εργάστηκε για ένα διάστημα στον ΟΗΕ και το 1988 επέστρεψε στην πατρίδα της. Επρεπε να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της, αλλά με το επώνυμο που φέρει δεν ήταν δυνατόν να μην εμπλακεί στην πολιτική.

Την ίδια χρονιά ίδρυσε το κόμμα της, την Εθνική Ενωση για τη Δημοκρατία, κέρδισε τις εκλογές του 1990, τις οποίες ουδέποτε αναγνώρισε η χούντα, και από τότε βρίσκεται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος.

Θα μπορούσε να φύγει και να ζήσει στο εξωτερικό- ειδικά μάλιστα όταν αρρώστησε ο σύζυγός της, ο οποίος πέθανε τελικά από καρκίνο το 1999- αλλά προτίμησε τον δύσκολο δρόμο της απομόνωσης. Με την παραμονή της στην πατρίδα κρατούσε αναμμένη τη φλόγα της δημοκρατίας.

Παρά το δάφνινο στεφάνι που της έχουν πλέξει τα μέσα ενημέρωσης και παρά την αίγλη που την περιβάλλει, η κυρία Σούου Κίι δέχεται πολλές επικρίσεις από συμπατριώτες της. Την κατηγορούν ότι έπρεπε να έχει φύγει στο εξωτερικό για να υψώσει τη φωνή της στα διεθνή φόρα υπέρ της δημοκρατίας. Την κατηγορούν επίσης ότι στηρίζοντας την πολιτική των κυρώσεων συνέβαλε στην οπισθοδρόμηση- κυρίως οικονομική- της Μιανμάρ, μιας χώρας πλούσιας σε φυσικά αποθέματα, η οποία κατατάσσεται όμως στις φτωχότερες του κόσμου.

Της αποδίδουν ευθύνες για τη διάσπαση του κόμματός τηςόπως φάνηκε στις εφετινές εκλογές, τις πρώτες ύστερα από 20 χρόνια- και για τη γενικότερη αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης.

Ισως έχουν δίκιο. Μπορεί ο ρόλος της τώρα που είναι ελεύθερη να αποδυναμωθεί. Αλλά η αξιοπρεπής φιγούρα της και η εσωτερική δύναμη που κρύβεται στο ανέκφραστο πρόσωπό της αρκούν για να δίνουν το παράδειγμα στους νεοτέρους που καλούνται να ακολουθήσουν τον δρόμο της.

Λιου Σιαομπό: Τιμή σε όσους «κλόουν» επιμένουν να ονειρεύονται την ελευθερία

  • η «άλλη» Κίνα

ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΣΤΡΙΚΟΥ | Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Σπανίως το Νομπέλ Ειρήνης έχει προκαλέσει τόσες διεθνείς διαμάχες όσες εφέτος με την απονομή του στον πανεπιστημιακό, αντιφρονούντα και ήδη φυλακισμένο στην Κίνα Λιου Σιαομπό. Η νορβηγική επιτροπή απένειμεερήμην του- το βραβείο στον 54χρονο για «τον μακρόχρονο μη βίαιο αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα» αγνοώντας τις προειδοποιήσεις του Πεκίνου να μην «επιβραβευθεί» η δράση «αυτού του κλόουν».

Βετεράνος υπέρμαχος του εκδημοκρατισμού, της ελευθερίας του λόγου, του διαχωρισμού των εξουσιών, της διενέργειας πολυκομματικών εκλογών και του ελέγχου των κυβερνώντων για τις παρανομίες τους, ο φιλοδυτικός νομπελίστας έχει ήδη φυλακιστεί τρεις φορές, ενώ από τα τέλη του 2009 εκτίει ποινή κάθειρξης 11 ετών για «ανατρεπτική δράση κατά του κράτους».

Αιτία για την τελευταία καταδίκη στάθηκε ότι ο συγγραφέας και καθηγητής Λογοτεχνίας υπήρξε ένας από τους βασικούς συντάκτες της «Χάρτας 08», που συντάχθηκε κατά το πρότυπο της «Χάρτας 77» των τσεχοσλοβάκων αντιφρονούντων τη δεκαετία του 1960. Η «Χάρτα 08» ζητεί τα στοιχειώδη: τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης και τη διενέργεια εκλογών για μια «ελεύθερη, δημοκρατική και συνταγματική χώρα». Τον Σεπτέμβριο του 2010 το κείμενο είχαν συνυπογράψει περισσότεροι από 10.000 επιφανείς Κινέζοι.

Από τη στιγμή που το όνομα του Λιου Σιαομπό συμπεριλήφθηκε στη λίστα των υποψηφίων για το βραβείο Νομπέλ το Πεκίνο εξαπέλυσε μια ολόκληρη εκστρατεία αποτροπής της βράβευσής του και «δυσφήμησης» του βραβείου, ενώ μεταξύ άλλων κάλεσε όλες τις ξένες πρεσβείες στο Οσλο να μποϊκοτάρουν την τελετή απονομής. Στις πιέσεις της υπέκυψαν τελικά 19 χώρες.

«Το Νομπέλ Ειρήνης προορίζεται για τη βράβευση ατόμων που προωθούν τη διεθνή αρμονία και φιλία,την ειρήνη και τον αφοπλισμό. Ο Λιου Σιαομπό είναι ένας εγκληματίας που καταδικάστηκε από τα κινεζικά δικαστήρια για παραβίαση του κινεζικού δικαίου.Η απονομή του Νομπέλ στον Λιου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχή του βραβείου και αποτελεί ατίμωση για τον θεσμό» ανακοίνωσε το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η ημέρα της απονομής βρήκε τον Λιου στη φυλακή, τη σύζυγό του Λιου Σια σε κατ΄ οίκον περιορισμό και εκατοντάδες κινέζους διανοουμένους και καλλιτέχνες ανίκανους να ταξιδέψουν λόγω απαγόρευσης εξόδου τους από τη χώρα. Ο Λιου Σιαομπό έγινε ο πρώτος νομπελίστας μετά το 1935 και τη βράβευση του γερμανού ειρηνιστή Καρλ φον Οσιέτσκι που όχι μόνο ήταν στη φυλακή αλλά δεν επιτράπηκε και σε κανέναν συγγενή του να παραλάβει το βραβείο.

Εκπροσωπήθηκε από ένα χαμογελαστό πορτρέτο του, μια άδεια καρέκλα και ένα κείμενό του το οποίο διάβασε η ηθοποιός Λιβ Ούλμαν. Νωρίτερα η σύζυγός του είχε δηλώσει ότι ο Λιου αφιέρωνε το βραβείο του στα θύματα της ειρηνικής φοιτητικής εξέγερσης του 1989 στην πλατεία Τιανανμέν, στα γεγονότα της οποίας είχε συμμετάσχει και ο ίδιος.

Μια ποιητική συλλογή του με τίτλο Ελεγείες της 4ης Ιουνίου με θέμα την επίμαχη εξέγερση, η οποία είναι απαγορευμένη στην Κίνα, πρόκειται να εκδοθεί από τη Διεθνή Οργάνωση Συγγραφέων ΡΕΝ. Στελέχη ορισμένων κινεζικών αντικαθεστωτικών οργανώσεων χαρακτήρισαν την επιλογή του Λιου «πολύ συντηρητική επιλογή» ισχυριζόμενες ότι «υπάρχουν άλλοι αντιφρονούντες που θα άξιζαν περισσότερο τη βράβευση».

Σάρα Πέιλιν: Πάρτι με Τσάι, με κυνήγι, με «οικογένεια, πίστη και σημαία»

  • ακροδεξιά made in USA

THΣ ΤΑΝΙΑΣ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ | Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Θα βάλει η Σάρα Πέιλιν υποψηφιότητα για πρόεδρος των ΗΠΑ; Και μόνο που κατάφερε να κάνει μια ολόκληρη Αμερική, και κατά προέκταση τον κόσμο, να αναρωτιέται με τόσο πάθος πότε θα ανοίξει τα χαρτιά της για τις εκλογές του 2012 της αξίζει ο τίτλος ενός από τα πρόσωπα του 2010.

Το 2010 ήταν η χρονιά της για πολλούς λόγους. Υπέγραψε ένα προσοδοφόρο συμβόλαιο με το δεξιό κανάλι Fox αρχικά για να εμφανίζεται ως πολιτικός σχολιαστής και στη συνέχεια προστέθηκε ένα δεύτερο συμβόλαιο για να παρουσιάσει ένα ριάλιτι («Η Αλάσκα της Σάρα Πέιλιν»). Επίσης έγραψε ένα μπεστ σέλερ: «Αmerica by Ηeart: Reflections on Family, Faith, and Flag», σε ελεύθερη απόδοση «Η Αμερική από καρδιάς: Στοχασμοί για την οικογένεια, την πίστη και τη σημαία»- και μόνον ο τίτλος προδιαθέτει για το περιεχόμενο. Το 2010 έδρεψε τα κέρδη από το πρώτο της βιβλίο, την αυτοβιογραφία της, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2009, πούλησε 300.000 αντίτυπα την πρώτη ημέρα και ένα εκατομμύριο τις πρώτες δύο εβδομάδες. Σε αυτά προστέθηκαν άλλα δύο εκατομμύρια αντίτυπα μέσα στο 2010 τοποθετώντας την αυτοβιογραφία της στο ίδιο επίπεδο με εκείνες του Μπιλ Κλίντον και του Μπαράκ Ομπάμα. Εννοείται ότι και η αμοιβή της μετριέται σε εκατομμύρια.

Τον περασμένο Απρίλιο το περιοδικό «Τime» την συμπεριέλαβε στη λίστα με τα 100 πρόσωπα που έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Οι δημόσιες ομιλίες- από τις οποίες δίνει πολλές – φημολογείται ότι χρεώνονται 100.000 δολάρια έκαστη.

Η οργάνωση SarahΡΑC, που η Πέιλιν είχε ιδρύσει το 2009 για να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις και κυρίως για να συγκεντρώνει χρήματα για τις πολιτικές εκστρατείες της, έσκισε το 2010: ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο δολάρια.

Το κυριότερο όμως επίτευγμα της Σάρα Πέιλιν τη χρονιά που πέρασε ήταν ότι κατάφερε να καθιερωθεί ως ηγέτιδα του Κόμματος του Τσαγιού, ενός κινήματος πολιτών δυσαρεστημένων από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που εκφράζουν τη Δεξιά των συντηρητικών πατριωτικών αξιών. Το Κόμμα του Τσαγιού δεν έχει αρχηγό όμως η Πέιλιν ήταν ο βασικός ομιλητής στα εγκαίνιά του τον περασμένο Φεβρουάριο. Αν και φιλοδοξεί να παραμείνει ένα κίνημα βάσης, οι υποψήφιοι που υποστήριξε (συχνά μέσω της Πέιλιν) στις εκλογές για το Κογκρέσο ή για κυβερνήτες τον Νοέμβριο του 2010 έκαναν πολύ αξιοπρεπή εμφάνιση.

Η Πέιλιν χειρίζεται άριστα τα κοινωνικά δίκτυα Facebook και Twitter. Η αναγνωρισιμότητά της είναι τεράστια. Το όνομά της ακούγεται όλο και περισσότερο για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών στις προεδρικές εκλογές του 2012.

Ο,τι κι αν συμβεί το 2012, η διαδρομή που έχει διανύσει η Σάρα Πέιλιν θα παραμείνει εντυπωσιακή. Αυτή η 46χρονη πρώην βασίλισσα ομορφιάς τοπικών καλλιστείων στην Αλάσκα, ήταν μια παραδοσιακή μαμά πέντε παιδιών πριν αναλάβει δήμαρχος στην κωμόπολη Ουασίλα της Αλάσκας. Λίγους μήνες αφότου εξελέγη κυβερνήτης της Πολιτείας αυτής την έβγαλε από την αφάνεια ο Τζον Μακ Κέιν, υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία στις εκλογές του 2008, επιλέγοντάς την για υποψήφια αντιπρόεδρο.

Αν η Πέιλιν εκλεγεί στον Λευκό Οίκο το 2012 οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν έναν θηλυκό Μπους για πρόεδρο. Δεν θα έχει πτυχίο του Γέιλ ούτε μπαμπά πρώην πρόεδρο, αλλά θα είναι αντάξια στις γκάφες: η τελευταία της ήταν ότι αποκάλεσε «σύμμαχο» τη Βόρεια Κορέα τον περασμένο μήνα!

Μάριο Βάργκας Λιόσα: Δεξιός; Πιθανότατα. Κορυφαίος λογοτέχνης; Χωρίς καμία αμφιβολία

  • Λατινική Αμερική

ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ | Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Την αξία της λογοτεχνίας του δεν την αμφισβήτησε ποτέ κανείς. Δεν ισχύει το ίδιο για τις πολιτικές απόψεις του. Ο 74χρονος Μάριο Βάργκας Λιόσα βραβεύθηκε, πανάξια, με το Νομπέλ για το 2010: ελευθερία του ατόμου, καταδίκη του κρατικού απολυταρχισμού και των δυνάμεων της πολιτικής καταστολής, απόρριψη των δικτατορικών καθεστώτων- αυτά είναι τα σύμβολα της δουλειάς του.

Διχάζει μόνο για τις δεξιές ιδέες που δεν έκρυψε, για την έγκαιρη απόρριψη του μοντέλου της Κούβας του Φιντέλ Κάστρο ήδη από τη δεκαετία του 1970 και της Βενεζουέλας του Ούγκο Τσάβες πιο πρόσφατα.

Για δεύτερη φορά στα πρωτοσέλιδα βρέθηκε εφέτος με τις δηλώσεις του για τις αποκαλύψεις της ιστοσελίδας WikiLeaks. Είπε, έχοντας ήδη τιμηθεί με το Νομπέλ, ότι «η υπερβολική διαφάνεια είναι επικίνδυνη για τη Δημοκρατία».

Πώς; «Από τη μία πλευρά βρίσκω υπέροχη τη διαφάνεια, για να βγουν όλα στο φως. Αυτό μας σώζει από τις ίντριγκες, τους ελιγμούς, τα ψέματα. Από την άλλη, αν όλα βγουν στο φως, αν εξαφανιστεί η οποιαδήποτε μορφή του εμπιστευτικού, του απορρήτου, δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα κράτος. Με πιο απλά λόγια, τα κράτη θα είναι τόσο ευάλωτα όσο και οι θεσμοί, η ίδια η ουσία της Δημοκρατίας θα τεθεί σε κίνδυνο» είπε.

Η άποψή του είναι διχαστική. Το ομολόγησε και ο ίδιος ως πρώην οπαδός της άκρας Αριστεράς, από την οποία άρχισε να στρέφεται όλο και πιο μακριά από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70.

Μοναχοπαίδι ενός οδηγού λεωφορείου και μιας σχετικά ευκατάστατης Κρεολής στο Περού του 1936, δεν είδε ποτέ τους γονείς του μαζί. Χώρισαν προτού γεννηθεί και στα μικρά του χρόνια πίστευε ότι ήταν ορφανός επειδή οι συγγενείς της μητέρας του τού έκρυβαν την αλήθεια. Η ζωή του είναι περιπετειώδης, άλλοι θα έλεγαν τυχοδιωκτική. Νέος και θεαματικά ωραίος, ερωτεύθηκε στα 19 μια συγγενή, τη νύφη ενός θείου του, τη Χούλια.

Η ιστορία έγινε διάσημο μυθιστόρημα με τίτλο Η θεία Χούλια και ο γραφιάς (La tia Julia y el escribidor). Περιγράφει στο Περού της δεκαετίας του 1950 την ιστορία ενός 18χρονου φοιτητή που ερωτεύεται μια 32χρονη χωρισμένη, όσων ετών ήταν τότε η Χούλια. Το σενάριο ήταν τόσο επιτυχημένο που γυρίστηκε ταινία στο Χόλιγουντ.

Ο συγγραφέας πήρε το πτυχίο του, Νομικά και Λογοτεχνία, στη Λίμα και το 1963 εξέδωσε το μυθιστόρημα Η πόλη και τα σκυλιά που τον έκανε παγκοσμίως διάσημο για την ενσωμάτωση της πολιτικής ιστορίας στις προσωπικές εμπειρίες των ηρώων.

Δύο χρόνια αργότερα Το Πράσινο Σπίτι, η ιστορία ενός οίκου ανοχής, έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ. Εν τω μεταξύ το διαζύγιο από τη Χούλια και ο γάμος με μια εξαδέλφη του, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, τον «γείωσαν» στην πραγματικότητα. Ηταν η αρχή της πιο δημιουργικής φάσης στη ζωή του: έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και κριτικές που ολοκληρώθηκαν το 1990, όταν κατέβηκε με μια άδοξη υποψηφιότητα για την προεδρία του Περού, την οποία περιγράφει με πικρία στο αυτοβιογραφικό Ψάρι στο νερό.

Εχει τιμηθεί και με το Βραβείο Θερβάντες, την πιο σημαντική διάκριση στην ισπανόφωνη λογοτεχνία. Εχει γράψει περίπου 30 έργα, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες κάνοντας αλλεπάλληλες εκδόσεις σε όλον τον κόσμο.