Ρούπερτ Μέρντοχ, o άνθρωπος που ξεπέρασε τον πολίτη Κέιν

Tου Πετρου Παπακωνσταντινου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15-10-10

«Από την εποχή του Βατερλώ είχαμε να δούμε έναν τόσο παρδαλό συνασπισμό να αγωνιά, προσπαθώντας να φράξει τον δρόμο σ’ έναν τόσο αρπακτικό τύραννο»! Με αυτό τον σκωπτικό τρόπο, ο πρώην διευθυντής σύνταξης του πρακτορείου Reuters Φίλιπ Στόουν περιέγραψε την ετερόκλητη Ιερή Συμμαχία των βρετανικών μίντια –από τη συντηρητική Daily Telegraph μέχρι τον προοδευτικό Guardian και από το δημόσιο BBC μέχρι το ιδιωτικό Channel 4– η οποία συγκροτήθηκε εσπευσμένα για να αντιμετωπίσει τον κοινό εχθρό. Εναν εχθρό, που πολλοί περιγράφουν ήδη ως τον «Βρετανό Μπερλουσκόνι», αν και στα 79 του χρόνια μάλλον δεν φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός και πάντως δεν είναι καν Βρετανός: Πρόκειται, βέβαια, για τον Ρούπερτ Μέρντοχ.

Ιερή Συμμαχία

Πέτρα του σκανδάλου στάθηκε η προσπάθεια του Αυστραλο-αμερικανού μεγιστάνα και θεμελιωτή της πολυεθνικής αυτοκρατορίας News Corporation να αγοράσει το 100% της δορυφορικής τηλεόρασης Sky, της οποίας κατέχει ήδη το 40% του μετοχικού κεφαλαίου. Εχοντας ήδη στη διάθεσή του σειρά βρετανικών μέσων, όπως η ταμπλόιντ εφημερίδα Sun και οι ιστορικοί Times, ο Μέρντοχ απειλεί να γίνει πολύ σύντομα ο άνθρωπος που θα ελέγχει μόνος του τον μισό βρετανικό Τύπο και ένα κανάλι διπλάσιο, από πλευράς τζίρου, του BBC. Μια κατάσταση αφύσικου, μονοπωλιακού ελέγχου, που απειλεί ευθέως τον πλουραλισμό της πληροφόρησης.

Οι κακές γλώσσες θα υποστηρίξουν ότι αυτό που απασχολεί την Ιερή Συμμαχία είναι όχι η πολυφωνική ενημέρωση, αλλά τα επαπειλούμενα κέρδη της και ότι το άθροισμα πολλών, μικρών ή μεσαίων δαιμόνων δεν είναι κατ’ ανάγκην συμπαθέστερο από έναν μεγάλο δαίμονα. Επιτέλους, ή έχουμε ελεύθερη αγορά ή δεν έχουμε – αν δεν σας αρέσει ο Μέρντοχ, βρείτε έναν τρόπο να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί σ’ αυτό που «πουλάτε». Τόσο απλά. Ή μήπως όχι;

Οι περιπλοκές αρχίζουν από τη στιγμή που αναλογίζεται κανείς ότι ο Μέρντοχ δεν πουλάει εσώρουχα, αλλά ειδήσεις και δεν αγοράζει αυτοκίνητα, αλλά εξουσία. Τη δεκαετία του ’80, όταν στήριζε τη Θάτσερ, κέρδιζε η Θάτσερ. Στις εκλογές του 1992, όταν προς γενική έκπληξη κέρδισε ο αδύναμος διάδοχός της Τζον Μέιτζορ, είχε στηρίξει τον Μέιτζορ. Στις εκλογές του 1997 εγκατέλειψε τους Συντηρητικούς και έκανε στροφή προς τους Εργατικούς – έστω, τους Νέους Εργατικούς του Τόνι Μπλερ. Κέρδισε ο Τόνι Μπλερ. Το 2006, άρχισε να υποστηρίζει τον Γκόρντον Μπράουν. Το 2007, έγινε πρωθυπουργός ο Γκόρντον Μπράουν.

Οπως όλα τα πράγματα, η παρά φύσιν σχέση του Μέρντοχ με το Εργατικό Κόμμα είχε ημερομηνία λήξης. Τον Αύγουστο του 2008, ο φέρελπις ηγέτης των Συντηρητικών, που ξεροστάλιαζαν 11 χρόνια στην αντιπολίτευση, ο Ντέιβιντ Κάμερον, πέταξε με ιδιωτικό τζετ του Μέρντοχ, πήρε μέρος σε πάρτι του Μέρντοχ, στο ιδιωτικό γιοτ του Μέρντοχ, όπου είχε ιδιωτικές συνομιλίες με τον Μέρντοχ για τα δημόσια ζητήματα της Βρετανίας. Ο νεαρός πολιτικός πέρασε το τεστ και πήρε το χρίσμα. Τον Μάιο του 2010 πήρε και την εξουσία, κερδίζοντας στις εκλογές τον Γκόρντον Μπράουν. Ως υπεύθυνη επικοινωνίας του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον ορίστηκε η κυρία Αντι Κούλσον, πρώην εκδότρια της εβδομαδιαίας εφημερίδας ταμπλόιντ News of the World. Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των News of the World; Μα τι είσαστε εσείς, βουλωμένο γράμμα διαβάζετε…

Πολιτικοί στις λίστες του

Η αλήθεια είναι ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρότι έχει στη διάθεσή του το δημοφιλές τηλεοπτικό δίκτυο Fox News, την ισχυρής επιρροής εφημερίδα Wall Street Journal και το περιοδικό–ναυαρχίδα των συντηρητικών Weekly Standard, ο Μέρντοχ δεν γνωρίζει την ίδια τύχη. Η χρυσή του εποχή φαίνεται ότι πέρασε και έφυγε μαζί με τον Τζορτζ Μπους. Στις τελευταίες εκλογές, ο μεγαλοεπιχειρηματίας, ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου στο Ιράκ, πόνταρε πάνω στον Τζον Μακέιν, ενισχύοντας όμως και τη Χίλαρι Κλίντον. Με τον Μπαράκ Ομπάμα ποτέ δεν τα πήγε καλά. Εσχάτως, ο Μέρντοχ είναι ένας από τους κυριότερους σπόνσορες του διαβόητου ρεύματος Tea Party, που θεωρεί τον Ομπάμα κάτι ανάμεσα σε Φιντέλ Κάστρο και Οσάμα μπιν Λάντεν. Αν και εμφανίζεται ως κίνημα της λαϊκής βάσης, στην πραγματικότητα το Tea Party στηρίζεται σε τρεις επιχειρηματικές οικογένειες, τους Μέρντοχ, Κοχ και Κουρς.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν έγραψε πρόσφατα τους New York Times: «Μια συμβουλή για τους ακτιβιστές του Tea Party: αυτή δεν είναι η ταινία που νομίζατε. Ισως πιστεύατε ότι θα πρωταγωνιστούσατε στη “Γέννηση ενός έθνους”, ενώ στην πραγματικότητα θα είστε κομπάρσοι στη νέα βερσιόν του “Πολίτη Κέιν”. Βέβαια, έχουν γίνει κάποιες αλλαγές στο σενάριο. Στην αρχική βερσιόν (του Ορσον Γουέλς, για τον μεγιστάνα του Τύπου της δεκαετίας του ’30), ο Κέιν προσπάθησε να καταλάβει ο ίδιος, με το χρήμα του, την πολιτική εξουσία. Αυτή τη φορά (ο Μέρντοχ) απλώς βάζει τους πολιτικούς στη λίστα μισθοδοσίας του» – στην Αμερική, όπως και στη Βρετανία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s