Ο κύριος καθηγητής… Χαράλαμπος Μπούρας

  • Η ανθρώπινη πλευρά του Χαράλαμπου Μπούρα όταν προσφέρθηκε να βοηθήσει το… βοηθουδάκι και έβαλε τα γέλια στο σπουδαστήριο της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής

Το Μουσείο Μπενάκη διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων για να τιμήσει τους διαπρεπέστερους επιστήμονες του τόπου μας. Κάθε εκδήλωση αφιερωμένη και σε μια προσωπικότητα από τον χώρο των ανθρωπιστικών σπουδών, των γραμμάτων και των τεχνών.

Ο κύριος καθηγητής

Και η εκδήλωση γίνεται ένα βιβλιαράκι που εκδίδεται από το Μουσείο Μπενάκη και το αφιέρωμα μένει για πάντα… Πρώτο αφιέρωμα στον καθηγητή Χαράλαμπο Μπούρα και από τους έξι ομιλητές, Μανόλη Κορρέ, Σταύρο Μαμαλούκο, Δημήτρη Φιλιππίδη, Μάνο Γ. Μπίρη, Cyrill Mango, επιλέγουμε τη Μάρω Καρδαμίτση – Αδάμη και ένα απόσπασμα από την ομιλία της:

  • Απόσπασμα

«Αν και είκοσι χρόνια στο Μετσόβιο, δεν είχε τύχει να κάτσω μαζί με τον Χαράλαμπο Μπούρα στο ίδιο τραπέζι. Στο χώρο μας επικρατούσε λίγο πολύ ο μύθος του ιερού τέρατος. Δεν τον πλησίαζες εύκολα. Γνώριζα βέβαια το επιστημονικό του έργο -και ποιος δεν το γνωρίζει άλλωστε- και το εκτιμούσα αφάνταστα.

Ομως τον άνθρωπο Μπούρα δεν τον είχα ακόμα γνωρίσει. Ισως μόνο από κάποια μικρά περιστατικά, όπως μία φορά, εκεί στα πρώτα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, όταν μπήκα στο σπουδαστήριο της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής για να συμβουλευτώ κάποιο βιβλίο που χρειαζόμουνα. Με άκουσε και καθώς εκείνη την ώρα δεν υπήρχε άλλος στο χώρο, σηκώθηκε και ήρθε ο ίδιος να με εξυπηρετήσει.

Θα μπορούσε να μου πει να περάσω κάποια άλλη στιγμή που θα ήταν εκεί κάποιος άλλος, έτσι δεν είναι; Βοηθουδάκι εγώ, Καθηγητής με «Κ» κεφαλαίο εκείνος. Του είπα ότι δε χρειαζόμουνα κάποια βοήθεια, μονάχα να, αν μπορούσε, να μου κατέβαζε από το πάνω ράφι ένα βιβλίο γιατί δεν το έφτανα. Εβαλε τα γέλια -να λοιπόν που γελούν και τα «ιερά τέρατα» και μάλιστα αυθόρμητα, ανθρώπινα, συμπαθητικά-, μου το έδωσε και επέστρεψε στη δουλειά του. Κι εγώ στη δική μου.

Τότε έγινε το πρώτο «κλικ». Ακολούθησαν κάποιες άλλες μικρές στιγμές που μ’ έκαναν να τον συμπαθήσω και να τον εκτιμήσω, όχι πια μόνο ως επιστήμονα αλλά και ως άνθρωπο. Η συχνή μας συνεργασία στις συνεδριάσεις της επιστημονικής επιτροπής των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής, οι συζητήσεις μας, η ανταλλαγή απόψεων, ακόμη και οι διαφωνίες μας, μ’ έκαναν να τον γνωρίσω ακόμη καλύτερα. Δεν έχει νομίζω νόημα να μιλήσω για τις γνώσεις του και την επιστημονική του εγκυρότητα, αυτά είναι γνωστά, έχουν ακουστεί και είναι από όλους αδιαμφισβήτητα.

Τα σημεία που εγώ ξεχωρίζω σε αυτόν είναι η χωρίς ύφος και έπαρση, με ίσους όρους συμμετοχή του σε κάθε συζήτηση, η αποδοχή της γνώμης των άλλων, η απλότητα με την οποία ρωτά να μάθει ή να διευκρινίσει αυτό που τυχαίνει να μη γνωρίζει, η ταχύτατη αντίληψή του, η αναγνώριση των άλλων, η καθαρή κρίση του».

  • Σοφία Ταράντου, ΕΘΝΟΣ, 25/10/2009

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s