Μπερνίς Κινγκ: «Ο πατέρας μου τώρα δικαιώθηκε…»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, τεύχος 459, Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2008

Μπερνίς Κινγκ. Ήταν πέντε ετών, όταν μια σφαίρα στο Μέμφις του Τενεσί συνέθλιψε το σαγόνι του πατέρα της, θέτοντας τέλος σε μια πετυχημένη, ειρηνική πορεία διεκδίκησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων των μαύρων της Αμερικής που εμβληματοποιήθηκε στη φράση «Έχω ένα όνειρο». Σαράντα χρόνια μετά, εκείνο το όνειρο μοιάζει δικαιωμένο. Η Αμερική ανέδειξε τον πρώτο μαύρο πρόεδρο στην ιστορία της–αλλά η Μπερνίς Κινγκ συνεχίζει στα βήματα του πατέρα της τις ομιλίες για δικαιοσύνη και ισότητα. Τη συναντήσαμε στο γραφείο της στην Ατλάντα για ένα ταξίδι στα δικά της όνειρα –αλλά και στους εφιάλτες της.

O Γιάννης Παπαδόπουλος συνάντησε στην Ατλάντα την κόρη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και συνομίλησε μαζί της για τον πατέρα της, το «μεγάλο του όνειρο» και τις πιθανότητες να γίνει αυτό πραγματικότητα από τον πρόεδρο Ομπάμα.

Στις οδηγίες για το πώς θα βρω το γραφείο της μου είχαν δώσει έναν τριψήφιο κωδικό. Ήταν ο συνδυασμός για να ανοίξει η σιδερένια πύλη σε ένα συγκρότημα από πολυτελείς μεζονέτες, δέκα χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Ατλάντα. Η Μπερνίς Κινγκ, κόρη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τζούνιορ, με περίμενε στο τρίτο σπίτι αριστερά. Έβγαινε γιορτινές φωτογραφίες ανάμεσα σε ένα αναμμένο τζάκι και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Φορούσε ένα κολλητό πράσινο ταγέρ, χρυσό κολιέ, χρυσά σκουλαρίκια και χρυσό ρολόι στο δεξί καρπό της. Η φράντζα της, πνιγμένη στη λακ, ήταν κολλημένη στη δεξιά πλευρά του μετώπου της κρύβοντας το ένα της μάτι. Η «καλησπέρα» της ήταν σοβαρή, κουμπωμένη, απόμακρη. Είχε δουλειά. Μετά από ένα εικοσάλεπτο, αφού εξάντλησε τις χριστουγεννιάτικες πόζες, κάθισε να μου μιλήσει για τα όνειρα του πατέρα της, τους αγώνες του για ισότητα και την εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η Μπερνίς Κινγκ είναι το μόνο από τα τέσσερα παιδιά του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τζούνιορ που ακολούθησε τα βήματά του στο χώρο της εκκλησίας. Στα 24 της έγινε κληρικός. Πραγματοποίησε την πρώτη της λειτουργία στην εκκλησία Ebenezer, στον άμβωνα της οποίας είχαν σταθεί και ο πατέρας και ο παππούς της. Όταν μιλάει, η βαθιά φωνή της και οι κινήσεις των χεριών της θυμίζουν τον πατέρα της. Έχει και τα μάτια του. Oι φίλοι της τη φωνάζουν «λαγουδάκι» («bunny») και στην πορεία της κουβέντας δικαιώνει το χαρακτηρισμό. Γελάει συχνά, με λιγοστές παύσεις όταν ανακαλεί δυσάρεστες εικόνες. Μοιάζει περισσότερο με καλόκαρδη οικοδέσποινα του αμερικανικού Νότου, παρά με θυμωμένο προφήτη.

Oι τρεις «σωματοφύλακές» της, όμως, κάθε τόσο την επαναφέρουν στην τάξη. Της θυμίζουν να μαγνητοφωνήσει τη συνέντευξή μας και να υπογράψω ένα συμβόλαιο που απαγορεύει την αναδημοσίευση των φωτογραφιών της σε άλλο μέσο. Oι τρεις γυναίκες βοηθοί της δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Η χαμογελαστή Σίνθια μου προσφέρει νερό. Η αυστηρή Μπελίς με μετράει με το βλέμμα της. Ενώ το πιο φρέσκο πρόσωπο στο γραφείο, η Σαμπρίνα, μου δίνει ένα αντίγραφο του συμβολαίου που μόλις υπέγραψα. Όλες μαζί αποτελούν τη First Kingdom Management, την επιχείρηση της Κινγκ που διαχειρίζεται το ίματζ της και διοργανώνει ομιλίες σε όλη την Αμερική. Oμιλίες που συχνά αναφέρονται σε όνειρα…

Η εκλογή του Μπάρακ Oμπάμα –του πρώτου Αφροαμερικανού– στην προεδρία των ΗΠΑ σημαίνει ότι το όνειρο του πατέρα σας έγινε πραγματικότητα; Το όνειρο του πατέρα μου ήταν να γεφυρώσει τα τεράστια χάσματα που ακόμη και σήμερα χωρίζουν τις φυλές των ανθρώπων. Λίγο πριν τον δολοφονήσουν, η εκστρατεία του στρεφόταν στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των φτωχών. Δεν ήταν όνειρό του να εκλεγεί κάποιος μαύρος πρόεδρος της Αμερικής.

Γιατί κέρδισε ο Oμπάμα τις εκλογές; Είναι χαρισματικός. Ενώνει αντίθετες πλευρές. Σίγουρα δεν είναι τέλειος, όμως μιλάει στην καρδιά των ανθρώπων και δείχνει ότι θέλει το καλύτερο όχι μόνο για την Αμερική, αλλά και για τον κόσμο. Μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τους φόβους και τον εγωισμό τους.

Πώς νιώσατε το βράδυ των εκλογών, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα; Έκλαψα… Πάντα κουβαλούσα πάνω μου ένα βάρος. Αναρωτιόμουν αν όντως ο κόσμος καταλαβαίνει το τίμημα που πλήρωσε ο πατέρας μου για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το βράδυ των εκλογών όμως η καρδιά μου ζεστάθηκε. Ένιωσα χαρούμενη, περήφανη που είμαι μέρος αυτής της οικογένειας.

Ένα από τα όνειρά σας ήταν να γίνετε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των ΗΠΑ. Ήταν απλά μια σκέψη που χάθηκε μαζί με την εφηβεία. Χρειάζεται πολλή δύναμη και αποφασιστικότητα για να γίνει κάποιος πρόεδρος. Πρέπει να είσαι έτοιμος να παραμερίσεις την προσωπική και οικογενειακή σου ζωή. Δεν θα μπορούσα να ζήσω έτσι. Δεν μπορείς να μπεις στο αυτοκίνητό σου και να πας στο σινεμά. Δεν μπορείς να βγεις ραντεβού με τον σύντροφό σου. Πρέπει να αφήσεις στην άκρη το Blackberry και τα μηνύματά σου.

Η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Ντόρις Λέσινγκ, είπε ότι ο Oμπάμα θα δολοφονηθεί λίγο μετά την εκλογή του. Μοιράζεστε τον ίδιο φόβο; Όχι, δεν έχω αυτόν το φόβο. Όποιος και αν είναι πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι ευάλωτος στο θάνατο. Κανένας ηγέτης δεν είναι αρεστός σε όλους. Ακόμα κι αν τον μισούν πολλοί, υπάρχουν ορισμένοι που δεν μπορούν να ελέγξουν αυτό το μίσος. Όμως δεν νιώθω ότι ο Oμπάμα κινδυνεύει.

O Oμπάμα είναι όμως πρωτοπόρος. Και συνήθως όποιος σπάει πρώτος ένα κατεστημένο –όπως και ο πατέρας σας– θεωρείται από κάποιους επικίνδυνος. Η διαφορά τού πατέρα μου από τον Oμπάμα είναι ότι δεν δούλεψε μέσα στο σύστημα. Γι’ αυτό ήταν μεγαλύτερη απειλή για το κατεστημένο απ’ ό,τι είναι σήμερα ο Oμπάμα. O Oμπάμα είναι μέρος του συστήματος, μέλος της κυβέρνησης.

  • ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΕΡΑ

Oι τοίχοι του γραφείου της είναι στολισμένοι με δύο μεγάλα κάδρα. Η φωτογραφία της στο ένα, το πορτρέτο της μητέρας της στο άλλο, που θυμίζει τα κάδρα του Ιησού πάνω από τους πίνακες στα ελληνικά σχολεία. Ψάχνω να βρω μια φωτογραφία του πατέρα της. Τίποτα. «Νιώθω πολύ κοντά στη μητέρα μου», εξηγεί η Κινγκ. «Είναι ξεχωριστή για μένα». Όποτε μιλάει για τη μητέρα της, ένα γλυκό χαμόγελο ζεσταίνει το πρόσωπό της, προδίδοντας μια αγάπη δυνατή και ώριμη. Στα λόγια για τον πατέρα της, όμως, νιώθεις ότι κάτι έχει μείνει στη μέση. Νοσταλγικό, ανολοκλήρωτο, πληγωμένο. Στην κουβέντα μας τον αποκαλεί συχνά «μπαμπάκα» («daddy») με μια αθωότητα που θυμίζει πεντάχρονο παιδί.

Η Κινγκ γεννήθηκε το 1963, τη χρονιά που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τζούνιορ εκφώνησε τον ιστορικό λόγο του «I have a dream» («Έχω ένα όνειρο») στην πορεία των μαύρων στην Oυάσινγκτον. Πέντε χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1968, ο πατέρας της δολοφονήθηκε σε ένα μοτέλ στο Μέμφις του Τενεσί. Στεκόταν στο μπαλκόνι, έξω από το δωμάτιο 306, όταν μια σφαίρα διαπέρασε το δεξί του μάγουλο.

Ήσασταν πέντε ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας σας. Πόσο καιρό σας πήρε να καταλάβετε τι είχε συμβεί; Περίπου 11 χρόνια. Άρχισα να ωριμάζω και να ρωτάω περισσότερα τη μητέρα μου. Ώσπου κατάλαβα πως ό,τι του συνέβη ήταν γιατί προσπάθησε να βοηθήσει τους ανθρώπους.

Τι αναμνήσεις έχετε από τον πατέρα σας; (Παίρνει μια βαθιά ανάσα, κλείνει τα βλέφαρά της και σιωπά για δέκα δευτερόλεπτα. Ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, σε εικόνες θολές. Αναμνήσεις σκόρπιες από έναν πατέρα που σπάνια ήταν κοντά της). Θυμάμαι ότι παίζαμε ένα παιχνίδι με φιλιά. Όταν επέστρεφε σπίτι από τις περιοδείες του, έτρεχα στην αγκαλιά του. Τα αδέρφια μου και η μητέρα μου μαζεύονταν γύρω μας και ο καθένας είχε ένα ξεχωριστό σημείο όπου τον φιλούσε. Το δικό μου σημείο ήταν στο μέτωπο. Αυτή ήταν μια ευκαιρία να δεθώ μαζί του. Όταν γεννήθηκα, το κίνημα είχε πλέον απλωθεί σε όλη την Αμερική. Δεν ήταν απλά υπόθεση του Νότου. O πατέρας μου άρχισε να λείπει πιο συχνά από το σπίτι. Χρειάστηκαν τουλάχιστον τρία χρόνια μέχρι να συνηθίσω τη σπάνια παρουσία του. Oι αναμνήσεις μου είναι ελάχιστες. Εκτός από το παιχνίδι, θυμάμαι να καθόμαστε στο βραδινό τραπέζι, με τον πατέρα μου να μασάει φρέσκα κρεμμυδάκια. Τον κοιτούσα με αηδία. Δεν ήταν κάτι που συνηθίζαμε να τρώμε στο Νότο.

Πώς ήταν να ζείτε το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο σαλόνι του σπιτιού σας; Ήμουν μικρή και δεν είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε πορείες, όπως τα αδέρφια μου. Θυμάμαι όμως ότι έφερνε πάντα κόσμο στο σπίτι κάθε Κυριακή, μετά την εκκλησία. Έτρωγε και μιλούσε μαζί τους. Σχεδίαζε τις επόμενες κινήσεις του. Το σπίτι μας ήταν πάντα ανοιχτό σε πολύ κόσμο. Πολλοί από αυτούς έγιναν μέλη της οικογένειάς μας. Ακόμα και οι φωτογράφοι. Τους φώναζα «θείους» και «θείες». Και ανάμεσά τους υπήρχαν και πολλοί λευκοί.

Γιατί γίνατε κληρικός; Στα 17 μου, μια φωνή μέσα μου είπε ότι πρέπει να ακολουθήσω το δρόμο του πατέρα μου. Στην αρχή αντιστάθηκα. Για οχτώ χρόνια προσπάθησα να το αναβάλω. Δεν ήθελα να με συγκρίνουν μαζί του. Ήθελα τη δική μου ταυτότητα. Σπούδασα Ψυχολογία, Νομική και Θεολογία. Ήξερα ότι, αν γινόμουν δικηγόρος, θα έκανα κάτι ολότελα δικό μου. Όμως στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να υπερασπιστώ ενόχους ή να κατηγορήσω αθώους. Δεν έκανα γι’ αυτή τη δουλειά. Και κατάλαβα ότι η θέση μου ήταν στην εκκλησία.

Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα σας, μήπως προσπαθείτε να αναπληρώσετε το κενό του, να νιώσετε ότι τον έχετε δίπλα σας; Είναι ένας τρόπος να θεραπευτώ από την πρόωρη απώλειά του. Όταν χάνεις έναν γονιό στα πέντε σου χρόνια, το σοκ είναι τεράστιο. Πληγώθηκα τόσο πολύ, που μπορεί στο τέλος να κατέληγα να μισώ τους πάντες. Ένιωθα στερημένη. Η εκκλησία όμως έγινε το φάρμακό μου. Κατάλαβα από πού ξεκίνησε ο πατέρας μου. Γιατί έκανε αυτές τις επιλογές. Γιατί θυσιάστηκε για έναν ανώτερο σκοπό.

Ήσασταν πολύ μικρή τότε, αλλά θυμάστε κάτι από τη μέρα της κηδείας του; Μόνο τα φώτα, τις κάμερες και τη ζέστη. Θυμάμαι ότι λίγες μέρες πριν από την κηδεία η μητέρα μου προσπάθησε να μου εξηγήσει τι είχε συμβεί. Ήθελε να με προετοιμάσει για την ημέρα που θα τον έβλεπα ξαπλωμένο στο φέρετρο. Να με συγκρατήσει ώστε να μην τρέξω και τον αγκαλιάσω. Μου είπε ότι δεν θα μπορέσει να μου μιλήσει ξανά ο πατέρας μου. Όμως στην κηδεία έπαιξαν στα μεγάφωνα μία από τις ομιλίες του. Άκουσα τη φωνή του και… ΜΠOΥΜ… Άρχισα να τον ψάχνω παντού. Κοίταζα στο φέρετρο. «Πού είσαι;» αναρωτιόμουν. Αυτή η μέρα με άφησε γεμάτη ερωτήσεις: «O θάνατος είναι ένα τελικό στάδιο; Μπορεί να επιστρέψει κανείς από τους νεκρούς;»

Επισκεφτήκατε το ξενοδοχείο στο Μέμφις όπου δολοφονήθηκε ο πατέρας σας; Το 1996 πήγα εκεί για πρώτη φορά.

Είκοσι οκτώ χρόνια μετά τη δολοφονία του… Ίσως πίστευα ότι ήταν ένα κακό μέρος. Φοβόμουν το άγνωστο. Αισθανόμουν ότι μπορεί να συνέβαινε κάτι σε μένα αν βρισκόμουν εκεί. Όμως, όταν πήγα, διαπίστωσα ότι δεν ήταν τόσο τραγικά. Είχα την ευκαιρία να δω πού πέρασε τις τελευταίες στιγμές του. Είδα το δωμάτιο όπου έπρεπε να μείνει κανονικά και το άλλο, έξω από το οποίο στεκόταν όταν τον σκότωσαν. Στο πρώτο ένιωσα κενή, άδεια. Στο δεύτερο αισθάνθηκα ότι κάτι ήταν ημιτελές. Κάτι έλειπε.

Oι ομιλίες σας και οι κινήσεις σας θυμίζουν τον πατέρα σας. Μελετάτε τη δουλειά του; Για χρόνια απέφευγα να διαβάζω το έργο του. Μόλις στα 30 μου ξεκίνησα να βλέπω τι είχε πει. Ήθελα να αποκτήσω το δικό μου στυλ. Αλλά, όταν έδωσα τον πρώτο μου λόγο, η μητέρα μου μού είπε ότι είχα χειρονομίες ίδιες με του πατέρα μου, χωρίς να τον έχω δει. Μάλλον είναι στα γονίδιά μου.

  • ΠΑΖΑΡΕΥOΝΤΑΣ ΤO OΝΕΙΡO

Η Μπερνίς Κινγκ υπερασπίζεται με θέρμη τα γονίδια και την κληρονομιά της. Η Ατλάντα –λέει– δρέπει ήδη τους πρώτους καρπούς που έσπειρε το όνειρο του πατέρα της. Την περιγράφει ως «Μέκκα των Αφροαμερικανών», μια «Γη της Επαγγελίας» με πολλές και καλές δουλειές για ανερχόμενους μαύρους επιχειρηματίες. Μια βόλτα όμως στο κέντρο της πόλης, στην περιοχή που οι ντόπιοι αποκαλούν «Υπόγειο κόσμο», αφήνει άλλη γεύση. Κάτω από ένα τεράστιο σήμα της Coca-Cola, δεκάδες άστεγοι –οι περισσότεροι Αφροαμερικανοί– ψαρεύουν ψιλά ή σκόρπια μεροκάματα. Ένας απ’ αυτούς, ο 34χρονος Άλμπερτ Νιλ, με ξεναγεί στην ιστορία της Ατλάντα, στο σπίτι και τον τάφο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τζούνιορ. Κουβαλά την περιουσία του –άπλυτα ρούχα και λιγδιασμένες κουβέρτες– μέσα σε τρεις πλαστικές σακούλες. Τη δεξιά πλευρά του λαιμού του αγκαλιάζει ένα τατουάζ: «Baby Girl». Είναι αφιερωμένο στην κόρη του που τον τελευταίο χρόνο ζει μακριά, μαζί με την εν διαστάσει σύζυγό του. Όταν τελειώνει το «τουρ», ο Νιλ αρχίζει τα παζάρια. Τα πέντε δολάρια που του δίνω είναι λίγα. Τα διπλασιάζει. Έτσι βγάζει μεροκάματο. Oι… 39 συγκάτοικοί του στον ξενώνα αστέγων «Gateway» δουλεύουν συνήθως σε οικοδομές ή ζητιανεύουν για ψιλά. Αυτός κάνει ταξίδια στην ιστορία και μιλάει για τα όνειρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τις εκρήξεις του Μάλκομ Εξ.

Στην Ατλάντα, όμως, ο Νιλ δεν είναι ο μόνος που παζαρεύει τα όνειρα – ίσως είναι ο πιο φτηνός. Στο μουσείο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οι τιμές ξεφεύγουν… Η φράση «I have a dream» τυπώθηκε σε κούπες του καφέ και σε μπλουζάκια. Άλμπουμ με φωτογραφίες του στοιχίζουν 50 δολάρια, DVD 25 δολάρια και CD με ομιλίες 5 δολάρια. Εδώ και τέσσερα χρόνια η Μπερνίς Κινγκ και ο αδερφός της Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ΙΙΙ βρίσκονται στα μαχαίρια με τον αδερφό τους Ντέξτερ. Αιτία, αυτά τα παζάρια.

Πώς είναι η σχέση σας με τον Ντέξτερ; Oχ… Αυτή είναι μεγάλη ιστορία!

Τι έχετε να χωρίσετε; O Ντέξτερ είναι πρόεδρος της εταιρείας στην οποία όλα τα αδέρφια έχουμε μετοχές. Τη διευθύνει όμως σαν να είναι αποκλειστικά δική του. Δεν επιτρέπει σε άλλους να επέμβουν. Δεν μας ενημερώνει για τις αποφάσεις του. Αποφάσεις που επηρεάζουν την κληρονομιά του πατέρα μας. Δεν μπορούμε να δούμε τα συμβόλαια ή τα πρακτικά. Τώρα είμαστε στα δικαστήρια. Δεν το βλέπω απλά σαν μια οικογενειακή διαμάχη. Έχουμε ευθύνη απέναντι στην κληρονομιά του πατέρα μου. Έχουμε ευθύνη απέναντι στους νόμους της Τζόρτζια και στην εφορία.

Δεν είναι όμως λυπηρό που μαλώνετε για τα όνειρα του πατέρα σας; O πατέρας μας μάς δίδαξε ότι πρέπει να πολεμάμε την αδικία. Πουθενά δεν είδα να λέει: «Μην επιδιώκεις το σωστό αν πρόκειται για οικογενειακή διαμάχη». Δεν μισώ τον Ντέξτερ. Μισώ όμως ό,τι κάνει. Η αγάπη δεν σημαίνει ότι όλα είναι αρμονικά σε μια σχέση. Ίσως βγει κάτι θετικό από αυτή την ιστορία. Λανθασμένα νομίζουμε ότι η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης κάποιας διαμάχης. Η ειρήνη είναι ουσιαστικά η παρουσία της δικαιοσύνης. Αν προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά, αλλά μέσα μας βράζουμε και ξέρουμε ότι δεν αποδίδεται δικαιοσύνη, τότε δεν έχουμε πραγματική ειρήνη.

Όλα γίνονται μόνο για την «ειρήνη» ή και για τα χρήματα της κληρονομιάς; Αν ήταν έτσι θα με είχαν εξαγοράσει ήδη. Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια. Διαχειριζόμαστε την πνευματική περιουσία του πατέρα μας. O πατέρας μου έγραψε έξι βιβλία και εξασφάλισε τα πνευματικά δικαιώματα γι’ αυτά. Γιατί δεν τα χάρισε στον κόσμο; Αυτά τα βιβλία ήταν το μέσο που επέλεξε για να συντηρήσει την οικογένειά του. Αυτή είναι η κληρονομιά του. Θα ήμασταν ανεύθυνοι αν δεν τη διαχειριζόμασταν. Αν το έκανα απλά για τα χρήματα θα ζητούσα μια επιταγή από τον αδερφό μου και θα εξαφανιζόμουν. Έχω ξοδέψει όμως πολλά για δικηγόρους. Και έχω περάσει πολλές δύσκολες μέρες και νύχτες.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας; (Μετά από 30 δευτερόλεπτα σκέψης…) Να έρθουν οι άνθρωποι πιο κοντά στον Θεό. Να έχουν ολιστική αγάπη. Να μην είναι εγωιστές και άπληστοι. Να μην τους οδηγεί η λαγνεία. O πλούτος είναι καλός. Το θέμα όμως είναι τι κάνεις με αυτόν.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας; (Χωρίς χρόνο για χάσιμο, με κοιτά στα μάτια και απαντά) Να αφήσω αυτόν τον κόσμο χωρίς να έχω προσφέρει ό,τι με προόριζε ο Θεός να δώσω. Να πεθάνω ανολοκλήρωτη…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s