• Αυτοβιογραφία μέσα από 24 συναντήσεις

Συναντήσαμε τον Θάνο Μικρούτσικο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ένα μεσημέρι του Δεκέμβρη, λίγο πριν ξεκινήσει η πρόβα για το μουσικό παραμύθι «Ταξιδεύοντας με τον Σταυρό του Νότου», που ανεβαίνει τα Χριστούγεννα, με στόχο, παιδιά από επτά έως… 77 ετών να γνωρίσουν την ποίηση του Νίκου Καββαδία.

Παρών στο ραντεβού και ο Οδυσσέας Ιωάννου, στενός συνεργάτης του, ο οποίος «συνθέτει» τα τμήματα της αυτοβιογραφίας του μουσικοσυνθέτη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Eκδόσεις Πατάκη, υπό τον τίτλο ««Ο Θάνος κι ο Μικρούτσικος. Μια αυτοβιογραφία μέσα από 24 συναντήσεις».

Κεφάτος και χαμογελαστός ο Θάνος Μικρούτσικος μίλησε στο in.gr για την απόφασή του να εκδοθεί ένα βιβλίο για τη ζωή του, προσωπική και επαγγελματική, καθώς για την επιλογή του Οδυσσέα Ιωάννου να επωμιστεί το «δύσκολο» έργο της συγγραφής αυτής της ιδιαίτερης αυτοβιογραφίας.

«Εγώ δεν ήμουν υπέρ των αυτοβιογραφιών»

Ανατρέχοντας πίσω στο πρόσφατο παρελθόν, ο Θάνος Μικρούτσικος θυμάται πως προέκυψε η πρόταση για την αυτοβιογραφία. «Επειδή εγώ δεν ήμουν υπέρ των αυτοβιογραφιών, υπήρχε η πρόταση από έναν εκδοτικό οίκο, που απευθυνόταν σε νεανικό κοινό, και ζήτησε από τον Οδυσσέα Ιωάννου, να επιμεληθεί μια σειρά βιογραφιών συνθετών της γενιάς μου, με στόχο το έργο μας να γίνει πιο εύκολα προσβάσιμο στα νέα παιδιά. Μια από τις περιπτώσεις αυτές ήμουν κι εγώ. Ο Οδυσσέας μου ζήτησε, πριν από 5-6 χρόνια έγινε αυτό, να κάνουμε μια μεγάλη συνάντηση, να μιλήσουμε για κάποια πράγματα για τη δουλειά μου και για τη ζωή μου. Κλείσαμε λοιπόν ένα ραντεβού. Στο ραντεβού αυτό του λέω ‘τι θέλεις να σου πω’. Και μου λέει ‘γεννήθηκες;’ Γεννήθηκα στην Πάτρα στις 13 Απριλίου του 1947».

«Και με αυτή τη φράση ξεκίνησε μια ιστορία τεσσάρων χρόνων», θυμάται ο Οδυσσέας Ιωάννου και συμπληρώνει «ήταν ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και μαθητεία για μένα και ελπίζω το βιβλίο αυτό να είναι ταξίδι και μαθητεία και για όσους το διαβάσουν. Δηλαδή να μπορέσει να πυροδοτήσει το βιβλίο αυτό, μέσα από το πάθος του Θάνου για ότι αγάπησε, την ανάγκη αναζήτησης αυτών που θα το διαβάσουνε γι’ αυτά που αγάπησε και ο Θάνος. Τα έργα κλασσικής μουσικής, τα βιβλία, τα κείμενα. Έχει έναν τρόπο να μιλάει για την αγάπη του, για το πάθος του, που σου πυροδοτεί την ανάγκη της αναζήτησης. Σε κάνει να αναρωτιέσαι ‘γιατί τα αγαπάει αυτά, τόσο πολύ αυτός;’».

Συμπυκνώνοντας την ουσία ύπαρξης του βιβλίου ο Θάνος Μικρούτσικος υπογραμμίζει: «Το βιβλίο, έτσι όπως λειτούργησε, δεν είναι μόνοαυτοβιογραφικό. Χρηστικά, αν με ρωτούσες βρε αδερφέ, τι άλλο βοηθάει αυτό το βιβλίο; Πιστεύω ότι βοηθά να δείξει κανείς, ότι αυτό που προσπάθησα στη ζωή μου δεν ήταν να γράψω ένα καλό τραγούδι, ένα καλό έργο μουσικής ή να γίνω υπουργός Πολιτισμού. Αυτό που προσπάθησα ήταν με πάθος να ξεπεράσω τα όρια μου. Και αυτό νομίζω βγαίνει. Όπως επίσης βγαίνει ανάγλυφα και όλη η εποχή από τη δεκαετία του ’50, μάλιστα.»

Ένα βιβλίο δύο κατευθύνσεων

Η πρώτη επαφή του αναγνώστη με το βιβλίο είναι αρκετή για να καταλάβει, ότι δεν πρόκειται για μια κλασσική αυτοβιογραφία. Η «παραληρηματική» αφήγηση του Θάνου Μικρούτσικου διακόπτεται από 24 ημερολόγια του Οδυσσέα Ιωάννου που όπως εξηγεί ο μουσικοσυνθέτης «το βιβλίο είναι δύο κατευθύνσεων: είναι ο δικός μου παραληρηματικός λόγος, που διατρέχει τη ζωή μου και τα 24 ημερολόγια του Οδυσσέα, που και αφορούν το δικό μου λόγο, αλλά και δεν τον αφορούν, με την έννοια ότι είναι όλες οι απόψεις μου για τη μουσική, για το τραγούδι, για άλλους ανθρώπους. Δηλαδή έχει πολλά περιεχόμενα.»

«Επειδή ο Θάνος είναι χειμαρρώδης, επειδή η μνήμη του είναι κάτι το εντυπωσιακό και εγώ έπρεπε να ενοποιήσω τις τέσσερις παράλληλες ζωές του (πολιτική, πολιτιστική διαχείριση, προσωπική ζωή και μουσική: ελληνικό τραγούδι και κλασσική μουσική), που στην ουσία είναι μια, σκέφτηκα τα ημερολόγια, ως έναν οδηγό ανάγνωσης για τον αναγνώστη. Δηλαδή να τον προετοιμάσω για την αφήγηση του Θάνου που ακολουθεί. Δεν είναι δηλαδή μια σύνοψη αυτού που προηγήθηκε.»

Καθοριστικές συνεργασίες

Ξεχωριστή «θέση» στη ζωή του Θάνου Μικρούτσικου έχουν οι συνεργασίες του με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Θυμάται με ιδιαίτερη αγάπη την αδελφική σχέση που ανέπτυξε με τον αείμνηστο Βέλγο σκηνοθέτη Ανρί Ρονς. «Μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που πέρασε από το χώρο της διανόησης, που συνεργάστηκα σε 15 θεατρικές παραγωγές. Πρέπει να ήταν τα καλύτερα μου χρόνια. Μια καθοριστική συνεργασία», επισημαίνει μεταξύ άλλων.

Ενώ ξεχωρίζει και την περίπτωση της αείμνηστης Μαρίας Δημητριάδη. «Θεωρώ ότι η Μαρία Δημητριάδη, και το λέω μετά λόγου γνώσης αυτή τη στιγμή, ήταν η σημαντικότερη τραγουδίστρια στον χώρο του έντεχνου νεοελληνικού τραγουδιού, με την έννοια ότι υπάρχουν σπουδαίες τραγουδίστριες όπως η Φαραντούρη, η Αλεξίου, η Φλέρυ Νταντωνάκη. Αλλά αυτή εκεί η περίπτωση, ήταν η μοναδική τραγουδίστρια που θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε ‘τραγουδίστρια της δραματικής συγκυρίας’. Αυτό που θα το έλεγα κι αλλιώς ‘total singing’. Ήταν ταυτόχρονα στο ίδιο τραγούδι, επική και λυρική, άρα δραματική, που σαν όρο το λέμε μόνο για μεγάλες τραγουδίστριες της όπερας. Και πέραν από αυτό, της οφείλω ένα μεγάλο μερίδιο απ’ τον τρόπο μου, τον μουσικό. Μεγαλώσαμε μαζί, βρεθήκαμε το ‘72 για πρώτη φορά, και ενώ αυτή ήταν μεγάλη τραγουδίστρια (είχε τραγουδήσει ήδη σε δύο δίσκους του Μαρκόπουλου και ένα τραγούδι του Μ.Θεοδωράκη), αλλά κι αυτή μεγάλωσε με τα τραγούδια μου. Αλλά μαζί βρήκαμε τον τρόπο, ‘πώς να δαγκώνουμε’ τις συλλαβές, κάτι που ξαναεμφανίστηκε σε μένα με την (Ιταλίδα τραγουδίστρια) Μίλβα.»

Στο μουσικό «σύμπαν» του Θάνου Μικρούτσικου όμως θέση έχουν ‘κερδίσει’ και άλλοι καλλιτέχνες, με τους οποίους συνεργάστηκε κατ’ επανάληψη, όπως οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχα, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο «σπουδαίος Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος επί της ουσίας είναι μια παγκόσμια φωνή, που αν δεν ήταν η γλώσσα ελληνική, θα είχε γίνει ένας σταρ ροκάς, σε επίπεδο τουλάχιστον πανευρωπαϊκό», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Και μια «συμβουλή» προς τους νεώτερους καλλιτέχνες

Μιλώντας για τη ζωή και την αυτοβιογραφία του Θάνου Μικρούτσικου, «μοιραία» η συζήτηση αφορά και στην ελληνική δισκογραφία και μουσική. Ανατρέχοντας 37 χρόνια πριν θυμάται τις «πιέσεις» που δέχθηκε τότε να γράψει λίγο πιο ‘εμπορικά’.  «Έχω ακούσει πολλές φορές νέους ανθρώπους και τώρα και πριν πολλά χρόνια, που λέγανε ‘ας κάνω κάτι τώρα για να πιάσω και μετά κάνω αυτό που θέλω’. Όποιος το λέει αυτό, δεν θα κάνει ποτέ αυτό που θέλει. Πρέπει απ’ την αρχή, αν έχεις κάτι στο μυαλό σου, με συγκεκριμένο τρόπο, το πιστεύεις, αυτό να κάνεις. Αυτό λέω και αυτό έκανε από την εποχή που ήμουν 22 χρονών και δεν με ήξερε ούτε η μάνα μου, ούτε ο πατέρας μου, ότι έγραφα τραγούδια».

Ο Οδυσσέας Ιωάννου αναφερόμενος στον ρόλο της δισκογραφία και στην παράλληλη πορεία της με τη μουσική ευελπιστεί ότι «η πρωτογενής δημιουργία δεν θα πάψει να υπάρχει. Θα υπάρχει πάντα. Δεν ξέρω στο μέλλον πως θα διακινείται η μουσική. Θα είναι από το ίντερνετ; Θα είναι από οποιοδήποτε άλλο μηχάνημα; Δεν το ξέρω. Ποτέ δεν είχα αυτό το ένστικτο να προβλέψω τις εποχές και τι θα φέρουν. Η πρωτογενής δημιουργία είναι το βασικό για μένα. Καλά τραγούδια θα γράφονται; Φυσικά, θα γράφονται. Εμπύρετοι καλλιτέχνες θα υπάρχουν; Ταλαντούχοι άνθρωποι με ‘ματιά’ στα πράγματα θα υπάρχουν; Φυσικά θα υπάρχουν. Θα δυσκολευτούν να επιβιώσουν από τη μουσική τους, όπως λέει κι ο Θάνος, ή μάλλον να επιβιώσουν στα στάνταρ που επιβίωναν παλαιότερα. Η μουσική θα διακινηθεί διαφορετικά. Δεν ξέρω, αν θα παραμείνει δωρεάν ή όχι, αλλά για μένα αυτό είναι στα όρια του δευτερεύοντος. Μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ η πρωτογενής δημιουργία, δηλαδή να μην απογοητευθεί ο άλλος, εκεί που ξεκινάει το τραγούδι. Και το τραγούδι ξεκινάει εκεί που το γράφεις στο σπίτι σου. Αν εκεί απογοητευθεί, τότε εκεί έχουμε θέμα. Δεν θα μας ενδιαφέρει ούτε η διακίνηση, ούτε η εμπορία, ούτε το πώς θα προσλαμβάνει ο δέκτης τη μουσική.»

«Ταξιδεύοντας με το Σταυρό του Νότου»

Παραμένοντας πάντα αισιόδοξος και ασπαζόμενος τις απόψεις του Οδυσσέα Ιωάννου για την τραγουδοποιΐα, ο Θάνος Μικρούτσικος προσαρμόζει τα τραγούδια του Σταυρού του Νότου στα μουσικά «γούστα» των παιδιών.  Παρουσιάζει φέτος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ένα διαφορετικό χριστουγεννιάτικο πολυθέαμα με τη συμμετοχή σπουδαίων τραγουδιστών, μουσικών, ηθοποιών και χορευτών που απευθύνεται στη φαντασία και την ωριμότητα των παιδιών αλλά και στην ευαισθησία των μεγάλων.

Για δέκα παραστάσεις από τις 22 έως και τις 30 Δεκεμβρίου, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, οι δημοφιλείς συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου –με τον ίδιο, φυσικά, παρόντα και σε ρόλο ερμηνευτή– συνταξιδεύουν με τα κείμενα που έγραψε η συγγραφέας Μαρία Παπαγιάννη, εμπνευσμένη από τις μαγικές εικόνες που ξεπροβάλλουν από τα κείμενα του Νίκου Καββαδία αλλά και άλλες, προερχόμενες από γνωστά ναυτικά παραμύθια, ελληνικά και ξένα.

Δείτε το βίντεο της συνέντευξης και συμπληρώστε τη φόρμα(http://surveys.services.in.gr/surveys/ingr/ncontest.aspx?surveyid=b605e892b114dc891223756abbb21e1) για να λάβετε μέρος στην κλήρωση για αντίτυπα του βιβλίου, ευγενική χορηγία των Εκδόσεων Πατάκη.

Οι τυχεροί θα ειδοποιηθούν με e-mail για τον τρόπο παραλαβής του δώρουτους.

Μαίρη Μπιμπή 

Newsroom ΔΟΛ

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η πολιτική ανέλιξη του νέου ηγέτη του Βελγίου, ο οποίος σόκαρε την κοινή γνώμη όταν δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος

Τα αψεγάδιαστα λευκά πουκάμισά του και το χαρακτηριστικό κόκκινο παπιγιόν του, που παραπέμπουν σε μέλος της αστικής και πολιτικής ελίτ, κρύβουν επιμελώς το δύσκολο και κάποιες στιγμές σκοτεινό παρελθόν του Ελιο Ντι Ρούπο.

Η θητεία του νέου πρωθυπουργού του Βελγίου είναι βέβαιο ότι θα περιλαμβάνει αρκετές δοκιμασίες, κάτι όμως που δεν είναι διόλου πρωτόγνωρο για τον 60χρονο πτυχιούχο χημικό. Αν αυτή είναι η κορύφωση της πολιτικής του καριέρας, το 1996 ήταν για εκείνον η πιο κρίσιμη περίοδος της ζωής του.

Ολόκληρη η χώρα βρισκόταν σε κατάσταση σοκ καθώς είχε αποκαλυφθεί η αποτρόπαιη δράση του παιδεραστή Ντιτρού και ο ντι Ρούπο βίωνε τον προσωπικό του Γολγοθά αφού καθημερινά τον πολιορκούσαν δημοσιογράφοι για να απαντήσει στις φήμες ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με έναν ανήλικο. Τελικά αποδείχτηκε ότι ο άνθρωπος που είχε κάνει την καταγγελία ήταν μυθομανής, ωστόσο ο νυν πρωθυπουργός του Βελγίου, όπως εξομολογήθηκε χρόνια αργότερα, ήταν αποφασισμένος να θέσει τέρμα στη ζωή του εάν δεν ξεκαθάριζε το τοπίο.

Στη διάρκεια αυτής της περιπέτειας έγινε και η παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του. Οπως αναφέρει στο βιβλίο με τη βιογραφία του, ένας από τους δημοσιογράφους που τον καταδίωκαν του φώναξε: «Λέγεται ότι είστε ομοφυλόφιλος», παρότι εκείνο το διάστημα συζούσε με μιία γυναίκα σε μια προσπάθεια να κρύψει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Εκείνος γύρισε και του απάντησε «Ναι, γιατί όχι;», προκαλώντας «παγωμάρα» μεταξύ των εκπροσώπων του Τύπου.

Οι πρώτες μέρες μετά τη δημόσια παραδοχή ήταν σκληρές, ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου η ομοφυλοφιλία του έγινε απολύτως αποδεκτή και δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην πολιτική του ανέλιξη, που στηρίχτηκε κυρίως στη μεθοδικότητα, την επιμονή και τη μεγάλη επιδεξιότητά του στις δημόσιες σχέσεις.

Αναγνώριση

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι του αναγνωρίζουν ότι ενσαρκώνει τη βελγική εκδοχή του αμερικανικού ονείρου. Σήμερα, που κατέχει το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στο Βέλγιο, ουδείς μπορεί να διανοηθεί ότι ήταν ένα από τα επτά παιδιά μιας φτωχής οικογένειας αγράμματων Ιταλών χωρικών, που έφτασαν στον Βορρά για να αναζητήσουν μια καλύτερη επαγγελματική τύχη.

Ο πατέρας του, που εργαζόταν ως ανθρακωρύχος, σκοτώθηκε όταν ο ντι Ρούπο ήταν μόλις ενός έτους και η μητέρα του αναγκάστηκε να δώσει τους τρεις αδερφούς του στο ορφανοτροφείο. Ανέθρεψε μόνη της τον μικρό της γιο και τις τρεις κόρες της με μόλις οκτώ ευρώ τον μήνα. «Στις γιορτές έπαιρνε από ένα σάντουιτς και το έκοβε στα δύο», θυμάται ο ντι Ρούπο, που μνημονεύει τα παιδικά του χρόνια ως μια ευτυχισμένη εποχή χάρη στη μητέρα του.

Σε ηλίκία μόλις 26 ετών ήταν ήδη λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Λιντ. Εγκατέλειψε, όμως, τη λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα που ανοιγόταν μπροστά του, προκειμένου να ασχοληθεί με την πολιτική, και συγκεκριμένα το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που είναι απολύτως συνυφασμένο με τη βιομηχανική περιοχή της Βαλονίας όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Εγινε δήμαρχος της Μον, ευρωβουλευτής, υπουργός Παιδείας και τώρα πλέον πρωθυπουργός.

Οι προκλήσεις
«Καυτές πατάτες» η λιτότητα και τα εθνοτικά

Ο Ντι Ρούπο κατάφερε να επαναφέρει την πολιτική τάξη στο Βέλγιο μετά 541 ημέρες ακυβερνησίας. Παρ’ όλα αυτά, το πολιτικό του μέλλον παραμένει ασαφές και είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει ως ένας απλός «υπηρεσιακός» πρωθυπουργός. Κατ’ αρχάς η θητεία του θα λήξει σε δυόμισι χρόνια, λόγω της μεγάλης καθυστέρησης σχηματισμού κυβέρνησης, οπότε δύσκολα θα μπορέσει να αντιμετωπίσει όλα τα καυτά προβλήματα. Πέρα από το πακέτο λιτότητας ύψους 11 δισ., το Βέλγιο πρέπει να λύσει τα ζητήματα διχασμού μεταξύ των διαφορετικών εθνοτήτων, των ολλανδόφωνων Φλαμανδών, που ζητούν μεγαλύτερη αυτονομία, και των Γαλλόφωνων Βαλόνων. Οι Φλαμανδοί τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία, ιδιαίτερα επειδή οι γνώσεις του στα Ολλανδικά είναι περιορισμένες. «Η οικιακή μου βοηθός από τη Σομαλία, που είναι στη χώρα μόλις δύο χρόνια, γνωρίζει καλύτερα Ολλανδικά», έχει πει για τον ντι Ρούπο ο αρχηγός των Φλαμανδών εθνικιστών Μπαρτ ντε Βέβερ, ο οποίος θεωρείται το αντίπαλο δέος του πρωθυπουργού. Ο ντε Βέβερ φαίνεται ότι συγκεντρώνει το 40% της προτίμησης των Φλαμανδών, ενώ βρίσκεται στην αντιπολίτευση, γεγονός που αναμένεται ότι θα αυξήσει πολύ τη δημοτικότητά του.

Σταθμοί

Ο ανερχόμενος αστέρας της βελγικής πολιτικής σκηνής οφείλει την επιτυχία του στην υπομονή και στην επιμονή του, όπως δείχνει και η μέχρι τώρα διαδρομή του.

• Γεννήθηκε το 1951 στις 18 Ιουλίου από γονείς Ιταλούς μετανάστες και έχασε τον πατέρα του σε ηλικία ενός έτους. Σπούδασε χημικός και έκανε διδακτορικό, ενώ έγινε λέκτορας σε ηλικία 26 ετών.
• Το 1982 εγκατέλειψε την πανεπιστημιακή ζωή για να στραφεί στην πολιτική. Ανέβηκε γρήγορα την ιεραρχία καταλαμβάνοντας πόστα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην Ευρωβουλή και στην κυβέρνηση.
• Το 1996 παραδέχτηκε δημόσια ότι είναι ομοφυλόφιλος, παρότι τότε συζούσε με γυναίκα.
• Είναι αρχηγός του ισχυρότερου γαλλόφωνου κόμματος, του Parti Socia-liste, από το 1999.

ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΕΘΝΟΣ, 10/12/2011

Συνδέεται με τον Αντώνη Σαμαρά από το ’90

ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Ο Γιάννης Μουρμούρας, 46 χρονών, καθηγητής Μακροοικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, έγινε ευρύτερα γνωστός όταν ορίστηκε σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά για θέματα οικονομίας. Από αυτήν τη θέση είχε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της οικονομικής πρότασης της ΝΔ, ιδίως το «Ζάππειο ΙΙ», αλλά πληροφορίες αναφέρουν ότι υπήρξε ιδιαίτερα επιφυλακτικός με την απόφαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Μάιο του 2010, να καταψηφίσει επί της αρχής το Μνημόνιο. Απόφοιτος του London School of Economics (LSE), συγκαταλέγεται στη νέα γενιά των οικονομολόγων με πολιτικές προοπτικές, έστω κι αν ο ίδιος επιλέγει να κινείται σε χαμηλούς τόνους. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο καθηγητής συνδέεται με τον Αντώνη Σαμαρά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν βρισκόταν σε έξαρση το Μακεδονικό, αλλά δεν βρισκόταν στον στενό κύκλο των συνομιλητών του. Στο προσκήνιο βρέθηκε προ τριετίας, καθώς ως πρόεδρος του Σώματος Ορκωτών Εκτιμητών (ΣΟΕ) είχε καταθέσει στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Η κατάθεσή του για τις αμαρτωλές ανταλλαγές δημόσιας γης είχε κριθεί επιβαρυντική για τα εμπλεκόμενα υπουργεία, αλλά αρκετοί θεωρούν ότι οι δικές του εισηγήσεις κρύβονται πίσω από την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να κλείσει, τουλάχιστον από την πλευρά της ΝΔ, τον φάκελο της υπόθεσης.

Ενας κολεγιόπαις που δηλώνει εθνικιστής

ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Βουλευτής Αττικής του ΛΑΟΣ από το 2007, νομικός με πλούσιο βιογραφικό και στέλεχος που ξεχώρισε για τις τοποθετήσεις του στη Βουλή σε ό,τι αφορά ιδιαίτερα οικονομικά θέματα είναι ο Μάκης Βορίδης, που δηλώνει «εθνικιστής». Θεωρείται ένα από τα πιο προικισμένα στελέχη που διαθέτει ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη μετανιωμένος για το «μαύρο» πολιτικό παρελθόν του – που ξεκίνησε από την περιβόητη ΕΠΕΝ. Γραμματέας της Νεολαίας της ΕΠΕΝ – που ιδρύθηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού από τον Παπαδόπουλο – παρέμεινε έως το 1990. Τον Απρίλιο του 1994 μαζί με άλλα στελέχη ίδρυσαν το Εθνικό Μέτωπο, που προσεγγίστηκε αργότερα από τον ΛΑΟΣ. Οταν ρωτήθηκε εφέτος το καλοκαίρι για τη φοιτητική του δράση από την εφημερίδα «Athens News», απάντησε: «Η ΕΠΕΝ ήταν το κύριο όχημα για να εκφράσει τις απόψεις της η εθνική, λαϊκή και κοινωνική Δεξιά. Ως ακτιβιστής που ήθελα να δραστηριοποιηθώ στον εθνικό, πατριωτικό κύκλο ήταν η μόνη διέξοδος». Η φιλολογία τον τελευταίο χρόνο περί μεταγραφής του Μάκη Βορίδη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ «πάγωσε» για μεγάλο διάστημα τις σχέσεις του με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γιώργο Καρατζαφέρη. Αποφοίτησε με άριστα από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1990 και οι μεταπτυχιακές του σπουδές στο Εμπορικό και στο Ναυτικό Δίκαιο έγιναν στο University College του Λονδίνου.

Προσωπικός φίλος του Λουκά Παπαδήμου

ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Τον πρόεδρο του Γ’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας Γιώργο Σταυρόπουλο επέλεξε ο νέος Πρωθυπουργός για τη θέση του υπουργού Επικρατείας. Ο Γιώργος Σταυρόπουλος είναι η μία από τις δύο προσωπικές επιλογές του Λουκά Παπαδήμου για τη στελέχωση της κυβέρνησής του (η άλλη είναι ο Τάσος Γιαννίτσης).

Ο ανώτατος δικαστικός παραιτήθηκε τον περασμένο Ιούλιο για να αναλάβει καθήκοντα επικεφαλής του νομικού τμήματος στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και με αρμοδιότητα την επιμέλεια των νομοσχεδίων. Ο νέος υπουργός Επικρατείας μπήκε το 1971 στο δικαστικό σώμα, ενώ προήχθη στον βαθμό του αντιπροέδρου τον Ιούνιο του 1999. Εξαιτίας του ορίου ηλικίας (67 έτη) θα αποχωρούσε σε δύο χρόνια, όμως προτίμησε να αποχωρήσει νωρίτερα, όταν του έγινε η πρόταση να αναλάβει καθήκοντα νομικού συμβούλου στο γραφείο του Γιώργου Παπανδρέου.

Εχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις σχέσεις κράτους – διοίκησης, ενώ τη δεκαετία του ’80 ανέπτυξε και συνδικαλιστική δράση ως νεαρός σύμβουλος της Ενωσης Δικαστικών Λειτουργών του ΣτΕ.

Ο Γιώργος Σταυρόπουλος συνδέεται με προσωπική φιλία με τον νέο Πρωθυπουργό και ανήκει στον πολιτικό χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ειναι 64 ετών, έχει έναν γιο και είναι γαλλοτραφής.

• Βιογραφικό σημείωμα του εντολοδόχου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

Ο νέος, εντολοδόχος, πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα, με οικογενειακή καταγωγή από τη Δεσφίνα Φωκίδας. Απεφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από το οποίο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα Οικονομικά.

Από το 1975 μέχρι το 1984 διετέλεσε καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη, περίοδο κατά την οποία εργάστηκε ως οικονομικός εμπειρογνώμων στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve Bank) των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Το 1984-1985 ήταν επισκέπτης καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), ενώ το 1988 εξελέγη καθηγητής οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ορίστηκε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (1985-1988 και 1991-1994), ενώ συμμετείχε σε διάφορα διοικητικά συμβούλια και επιτροπές, όπως στην Επιτροπή Padoa-Schioppa (1986-1987) που συνέταξε την Έκθεση Efficiency, Stability and Equity (Oxford University Press, 1987), στην Επιτροπή Αγγελοπούλου (1989-1990), η οποία συνέταξε την Έκθεση για τη Σταθεροποίηση και Ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας και στην Επιτροπή Schneider (1990-1991) για την Αξιολόγηση Ερευνητικών Προγραμμάτων Οικονομικών Επιστημών στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Παράλληλα, από το 1985 μέχρι το 1993 κατείχε θέση οικονομικού συμβούλου στην Τράπεζα της Ελλάδος και διετέλεσε επίσης διευθυντής της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της Τράπεζας (1988-1992).

Διορίστηκε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, τον Δεκέμβριο του 1993 και ανέλαβε διοικητής τον Οκτώβριο του 1994. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος και διετέλεσε πρόεδρος της υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής και της Επιτροπής των διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Από το 2002 έως το 2010 ήταν αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και μετά την αποχώρησή του ορίστηκε άμισθος σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Από το 2006 είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η ερευνητική εργασία και το συγγραφικό του έργο έχουν επικεντρωθεί σε θέματα μακροοικονομικής θεωρίας και πολιτικής, όπως η διάρθρωση και λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών, το πρόβλημα του στασιμοπληθωρισμού, η αποτελεσματικότητα των μέσων άσκησης νομισματικής πολιτικής και η οικονομική πολιτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Η Ελλάδα τώρα έχει για πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη, που δεν έχει εκλεγεί. Τι απέγινε εκείνο το «η δημοκρατία και οι αγορές» πηγαίνουν χέρι-χέρι;», αναρωτιόταν την περασμένη Πέμπτη η διάσημη συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, εκφράζοντας σε μεγάλο βαθμό τα ερωτήματα που υπάρχουν και στη χώρα μας σχετικά με την επιλογή του νέου πρωθυπουργού. Οι υποστηρικτές του Λουκά Παπαδήμου, όμως, θεωρούν ότι «είναι ο μόνος που μπορεί να κατευνάσει τις αγορές» και υποστηρίζουν ότι είναι επίσης «ο μόνος που χαίρει της εμπιστοσύνης των δανειστών, από τους οποίους εξαρτιόμαστε».

Ο Λ. Παπαδήμος μπαινόβγαινε στο Μαξίμου ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, τώρα θα μπαινοβγαίνει στο μέγαρο με την ιδιότητα του πρωθυπουργού.

Την επομένη της επίσημης ανακοίνωσης του ονόματός του, κάποιοι άνοιγαν σαμπάνιες και άλλοι εξοργίζονταν.

Οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, οι φιλελεύθεροι της Ν.Δ., ο ΛΑΟΣ και η ΔΗΣΥ της Ντόρας Μπακογιάννη, μαζί με τον ΣΕΒ, τους τραπεζίτες αλλά και προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου και των ΜΜΕ, δήλωναν ότι «δεν υπήρχε άλλη σοβαρή επιλογή» και ότι ήταν ο μοναδικός που διέθετε κύρος στο εξωτερικό. Το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, η αριστερά και κάποιοι από τον πνευματικό και καλλιτεχνικό κόσμο, χαρακτήριζαν «πραξικόπημα» τον «διορισμό ενός τραπεζίτη» που εκπροσωπεί το κεφάλαιο και φέρει ευθύνες για την οικονομική κατάσταση της χώρας, καθώς υπηρέτησε σε καίρια πόστα. Εξίσου αρνητικοί στην επιλογή του είναι και οι «αντιμνημονιακοί» της λεγόμενης λαϊκής δεξιάς, οι οποίοι αναδεικνύουν κυρίως το θέμα του ρόλου του στην υπόθεση του χρηματιστηρίου, αλλά και τα μη ακριβή στοιχεία με τα οποία μπήκε η χώρα στην ΟΝΕ.

Ποιος είναι όμως ο Λουκάς Παπαδήμος με το εντυπωσιακό βιογραφικό και τι λένε γι’ αυτόν οι φίλοι και οι αντίπαλοί του; Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) αποτελεί σίγουρα έναν αξιόπιστο συνομιλητή για την Ε.Ε. και τις αγορές κι έχει πίσω του μια μεγάλη επαγγελματική καριέρα.

Ο 64χρονος, σήμερα, Λ. Παπαδήμος αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών, όπως σχεδόν όλα εκείνη την εποχή τα παιδιά της αστικής τάξης, στην οποία ανήκει, και στη συνέχεια σπούδασε φυσική στο ΜΙΤ στη Βοστόνη και απέκτησε διδακτορικό στα οικονομικά. Αρχικά εργάστηκε στο ΜΙΤ και αργότερα ως οικονομικός εμπειρογνώμονας στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Το 1985 επέστρεψε στην Αθήνα αναλαμβάνοντας σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδας μέχρι το 1993, που έγινε υποδιοικητής της και τον επόμενο χρόνο διοικητής. Παρέμεινε μέχρι το 2002 που έφυγε για να γίνει αντιπρόεδρος της ΕΚΤ έως το 2010. Από το 2010 μέχρι προ τινος ήταν άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού και επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ.

Ο Λ. Παπαδήμος υπήρξε, επίσης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Ν. Υόρκης, το 1988 εξελέγη καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 2006 είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο νέος πρωθυπουργός της χώρας είναι και μέλος της περίφημης «Trilateral Commission» («Τριμερής Επιτροπή») όπως και ο ιταλός μεταβατικός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι. Η «Trilateral» θεωρείται μία από τις τρεις κορυφαίες παγκόσμιες λέσχες της νέας τάξης (μαζί με το Φόρουμ του Νταβός και τη λέσχη Μπίλντεμπεργκ) όπου συμμετέχουν οι ισχυροί του κόσμου.

Κομματική ένταξη δεν είχε ποτέ. «Δεν είμαι πολιτικός» είναι μία από τις πρώτες δηλώσεις που έκανε (αν και εκ των πραγμάτων πλέον είναι). Η πιο στενή πολιτική του φιλία είναι αυτή με τον Κ. Σημίτη, του οποίου αποτελεί σταθερό συνομιλητή και είναι γνωστό ότι ο Λ. Παπαδήμος ήταν και η προσωπική του προτίμηση για την πρωθυπουργία. Από τους πιο προσωπικούς του φίλους στην πολιτική είναι ο Αλέκος Παπαδόπουλος και ο Τάσος Γιαννίτσης.

Οι υποστηρικτές του Λ. Παπαδήμου εξάρουν το έργο του και την καθοριστική συμβολή του στην ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Οσοι του ασκούν κριτική τον κατηγορούν ακριβώς… για το ίδιο. Δηλαδή, ότι ήταν ο άνθρωπος που «μαγείρεψε» τα «greek statistics» ή αλλιώς δημιουργική λογιστική. Του καταλογίζουν επίσης ότι έχει μερίδιο ευθύνης και για τα περιβόητα swaps με την Goldman Sachs που εκτίναξαν τα χρέη στα ύψη.

Οι υποστηρικτές του τον ταυτίζουν με την «ισχυρή Ελλάδα» της οικονομικής ανάπτυξης και της ευημερίας. Οσοι στέκονται κριτικά λένε ότι έχει ευθύνες για τη φούσκα της «ανάπτυξης με δανεικά» αλλά και τη «μεγάλη ληστεία του χρηματιστηρίου». «Αντί να επισημάνει τους κινδύνους, περιοριζόταν σε κάποιες αόριστες δηλώσεις» λένε. Ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας το 1999-2001 «δεν γνώριζε τι συνέβαινε;» ρωτούν.

Στην πραγματικότητα τόσο οι υποστηρικτές όσο και οι αντίπαλοι του Λ. Παπαδήμου έχουν την ίδια εικόνα για αυτόν. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η οπτική γωνία. Οι υποστηρικτές του, π.χ., λένε: «Θα γεφυρώσει το χάσμα που υπάρχει με τους Ευρωπαίους». Στην αριστερά -που είναι σήμερα η μόνη αντιπολίτευση- δεν έχουν καμία αμφιβολία γι’ αυτό, καθώς, όπως λένε, «είναι ο άνθρωπος των τραπεζών και των δανειστών, που εκείνοι επέβαλαν».

Από τις προτεραιότητες του Λ. Παπαδήμου (πέρα από τη σύμβαση και τις εφαρμογές των μηνημονίων, PSI κ.λπ.) είναι «ο εξορθολογισμός της λειτουργίας των ΔΕΚΟ και η αξιοποίηση ακίνητης περιουσίας». Για το δεύτερο κατηγορείται ήδη ότι θα «προωθήσει το ξεπούλημα», ενώ για στο πρώτο θα βρει απέναντί του όλο το συνδικαλιστικό ΠΑΣΟΚ και την αριστερά. Θα μπορέσει ο Λ. Παπαδήμος να τα βάλει με τους συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ στις ΔΕΚΟ που δεν έκαναν πίσω ούτε στον Γ. Παπανδρέου, τον οποίο είχαν υποστηρίξει στο παρελθόν;

Ο Λ. Παπαδήμος, πάντως, πρωταγωνιστεί στην υπόθεση της ελληνικής κρίσης καιρό τώρα. Είναι ξεχασμένο, αλλά άξιο αναφοράς ότι το «προξενιό» του με την πολιτική ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια. Οταν ήταν ακόμα στην ΕΚΤ του προτάθηκε να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ με σκοπό να αξιοποιηθεί στην κυβέρνηση, αλλά τελικά δεν έγινε. Εκτοτε υπήρχε συχνή επικοινωνία με τον Γ. Παπανδρέου και το 2010 ανέλαβε σύμβουλός του και συμμετείχε και σε κρίσιμες κυβερνητικές συσκέψεις.

Τον περασμένο Ιούνιο, όταν οι πλατείες γέμιζαν αγανακτισμένους, είχε δεχθεί πρόταση ξανά από τον Γ. Παπανδρέου να συμμετάσχει στην κυβέρνηση κι αυτός του είχε απαντήσει ότι θα δεχόταν αν ήταν σε ένα συνεκτικό κυβερνητικό σχήμα που θα προωθούσε «την πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων με την τρόικα». Λίγες ώρες αργότερα, όμως ο Γ. Παπανδρέου, τρομοκρατημένος από τον αποκλεισμό του Κοινοβουλίου από αγανακτισμένους, τηλεφώνησε στον Α. Σαμαρά και η συνέχεια είναι γνωστή. Παρέμεινε σύμβουλος και ανάμεσα σε άλλα, ο Λ. Παπαδήμος είχε αναλάβει και το ρόλο του συνομιλητή εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης με τους ξένους επενδυτές, τραπεζίτες, εκπροσώπους οίκων, που διαχειρίζονται ελληνικό χρέος.

Ιδιαίτερη κριτική τού έχει ασκηθεί και για τη θέση που έχει εκφράσει ενάντια στο κούρεμα του χρέους, που τώρα θα κληθεί να υπηρετήσει. Θεωρούσε μάλιστα επικίνδυνη ακόμα και τη συζήτηση περί αναδιάρθρωσης του χρέους, καθώς φοβόταν ότι θα μπορούσε «να τινάξει τις τράπεζες στον αέρα». «Λύσεις που σχετίζονται με οποιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης είναι απευκταίες», έχει δηλώσει στη «Wall Street Journal». Υπογράμμιζε όμως ότι σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να γίνει με όρους φιλικούς προς την αγορά που πρέπει να συνδυαστεί με τα αναγκαία φορολογικά και διαρθρωτικά μέτρα «που θα αντιμετωπίζουν τη γενεσιουργό αιτία της κρίσης». Για το ποια είναι η «γενεσιουργός αιτία», όμως, δεν συμφωνούν όλοι μαζί του. Μεταξύ πολλών άλλων που έχει δηλώσει είναι και ότι η έξοδος της χώρας από το ευρώ είναι «παράλογη και νομικά αδύνατη», για την οποία έχει πει ότι θα αποτελέσει πηγή δεινών και για την υπόλοιπη ευρωζώνη.

Το πρώτο κρίσιμο πολιτικό τεστ, πάντως, αναμένεται γι’ αυτόν την 17η Νοεμβρίου.

Εφυγε από την ζωή σε ηλικία 56 ετών, ο συνιδρυτής της Apple, Στιβ Τζομπς, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο του παγκρέατος όπως ανακοίνωσε το βράδυ της Τετάρτης (ώρα δυτικής ακτής ΗΠΑ) η εταιρεία.

Γεννημένος το 1955 ο Στιβ Τζομπς, ήταν από τους μεγαλύτερους οραματιστές της γενιάς του στον τομέα των νέων τεχνολογιών. Το 1976 ίδρυσε την Apple μαζί με τον Στιβ Βόζνιακ -μια από τις πρώτες εταιρείες στην αγορά των προσωπικών υπολογιστών- για να αποχωρήσει από αυτή το 1985.

Μετά από απουσία περίπου 12 ετών θα επέστρεφε στην Apple το 1997 για να την μεταμορφώσει και να την κάνει μια από τις ισχυρότερες εταιρείες παγκοσμίως και μεγαλύτερη σήμερα σε αξία στις ΗΠΑ.

Ο Τζομπς, εμβληματική προσωπικότητα της Silicon Valley, είχε συνιδρύσει την εταιρία το 1976 και υπήρξε ο εμπνευστής των υπολογιστών Macintosh, του iPod, του iphone και του iPad.

Στο τιμόνι της εταιρείας έμεινε μέχρι και τον περασμένο Αύγουστο, όταν και παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Από τις 17 Ιανουαρίου του 2011 μέχρι και την παραίτησή του ήταν σε αναρρωτική άδεια. Τη θέση του ανέλαβε ο εκτελεστικός διευθυντής της εταιρείας Τιμ Κουκ.

“Ο λαμπρός χαρακτήρας, το πάθος και η ενέργεια του Στιβ ήταν η πηγή των αναρίθμητων καινοτομιών που εμπλουτίζουν και βελτιώνουν τη ζωή όλων μας”, επισημαίνει ο όμιλος της Καλιφόρνιας στην σύντομη ανακοίνωση του διοικητικού συμβουλίου του ομίλου που εκδόθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα.

Το 2004 ο Τζομπς ανακοίνωσε ότι πάσχει από καρκίνο στο πάγκρεας και πέντε χρόνια αργότερα υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος.

“Ο κόσμος έχασε έναν οραματιστή”

“Ο Στιβ ήταν ένας από τους πιο πρωτοπόρους Αμερικανούς – τόσο θαρραλέος ώστε να σκέφτεται διαφορετικά, τόσο τολμηρός ώστε να πιστεύει ότι θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο και τόσο ταλαντούχος που να μπορεί να το κάνει”, σημείωσε ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα σε ανακοίνωσή του για το θάνατο του ιδρυτή της Apple.

“Ο κόσμος έχασε έναν οραματιστή”, τόνισε ο Ομπάμα.

Αναφερόμενος στο στούντιο Pixar που ο Τζομπς ίδρυσε, ο Ομπάμα υπογράμμισε ότι ο επιχειρηματίας “έδωσε χαρά σε εκατομμύρια παιδιά και μεγάλους”.

“Ο Στιβ αρεσκόταν να λέει ότι ζούσε την κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία. Και επειδή αυτό έκανε, άλλαξε τη ζωή μας, επανακαθόρισε ολόκληρους οικονομικούς τομείς και κατόρθωσε ένα από τα πιο σπάνια επιτεύγματα στην ανθρώπινη ιστορία: άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας βλέπει τον κόσμο”, πρόσθεσε ο Ομπάμα.

“Η Αμερική έχασε μία ιδιοφυΐα, ο οποίος θα μείνει στην μνήμη όλων σαν τον Εντισον και τον Αϊνστάιν και του του οποίου οι ιδέες θα δημιουργήσουν τον κόσμο για τις γενιές που έρχονται”, δήλωσε ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης,Μάικλ Μπλούμπεργκ.

“Τον δυνατό αντίκτυπο του Τζομπς θα τον νιώθουν ακόμη πολλές γενιές στο μέλλον. Για τους τυχερούς από εμάς που εργαστήκαμε μαζί του, ήταν αναμισβήτητηα μεγάλη τιμή. Θα μου λείψει ο Στιβ”, δήλωσε ο ιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς.

Πλήθος μηνυμάτων στο διαδίκτυο
Εκατοντάδες μηνύματα αναρτήθηκαν στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης Twitter και Facebook για το θάνατο του Στιβς Τζομπς.

Λίγο μετά τις 17:00 (τοπική ώρα – 02.00 ώρα Ελλάδας), οπότε και ανακοινώθηκε ο θάνατος του Τζομπς, σχεδόν το 20% των μηνυμάτων που στάλθηκαν στο Twitter περιείχαν το όνομα Στιβ Τζομπς, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Trendistic.

Μεταξύ των μηνυμάτων ήταν και αυτό στο διαδικτυακό προφίλ του Μπαράκ Ομπάμα όπου η ομάδα του προέδρου των ΗΠΑ έγραφε: “αναπαύσου εν ειρήνη Στιβ Τζομπς”.

Ο πρώην κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Αρντολντ Σβαρτσενέγκερ γράφει στο λογαριασμό του: “o Στιβ έζησε όλες τις ημέρες της ζωής του το καλιφορνέζικο όνειρο και άλλαξε τον κόσμο αποτελώντας πηγή έμπνευσης για όλους μας. Ευχαριστούμε Στιβ”.

O ιδρυτής του Facebook, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, άφησε ένα μήνυμα στον “τοίχο” του: “Στιβ ευχαριστώ που υπήρξες μέντορας και φίλος. Ευχαριστώ γιατί έδειξες ότι αυτά που δημιούργησες μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Θα μου λείψεις”. Μια ώρα αργότερα, 103.254 χρήστες είχαν ήδη εκφράσει την προτίμησή τους στο μήνυμα αυτό.

Αρκετές δεκάδες ομάδες με τα αρχικά RIP (“rest in peace”, αναπαύσου εν ειρήνη) είχαν ήδη δημιουργηθεί στις 04:30 ώρα Ελλάδος.

EUNOS, 6/10/2011